คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ เป็นบุตรเขยโจทก์ได้ขายที่พิพาทของโจทก์ให้แก่จำเลยที่ ๒ โดยจำเลยที่ ๓ ซึ่งเป็นกำนันตำบลท่าชนะกับนายสุขกำนันเก่าสมคบกันทำสัญญาซื้อขายให้อย่างลับ ๆ มิได้ทำให้ถูกต้องตามกฎหมาย จำเลยที่ ๑ ไม่มีอำนาจที่จะขายที่พิพาทเพราะไม่ใช่เจ้าของ จึงขอให้ศาลแสดงว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ และเพิกถอนนิติกรรมซื้อขายที่ดินระหว่างจำเลยที่ ๑ - ๒ เสีย
จำเลยให้การว่าที่พิพาทนายแพสามีโจทก์และโจทก์ได้ยกให้แก่จำเลยที่ ๑ และภรรยามา ๑๐ ปีเศษแล้ว การซื้อขายที่พิพาทระหว่างจำเลยที่ ๑ - ๒ ได้กระทำไปโดยสุจริตถูกต้องตามกฎหมาย กรรมสิทธิหรือสิทธิครอบครอง จึงโอนมายังจำเลยที่ ๒
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่านิติกรรมสัญญาซื้อขายระหว่างจำเลยที่ ๑ - ๒ สมบูรณ์ ไม่มีเหตุจะเพิกถอนเสียได้พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์
โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่าโจทก์ยังไม่ได้ยกที่พิพาทให้เป็นการซื้อขายระหว่างจำเลยที่ ๑ -๒ ไม่สุจริต พิพากษากลับว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ให้เพิกถอนนิติกรรมซื้อขายระหว่างจำเลยที่ ๑ - ๒ เสีย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังว่านายแพและโจทก์ได้แบ่งที่พิพาทยกให้แก่จำเลยที่ ๑ และภรรยาแล้ว ที่รายพิพาทไม่มีหนังสือสำคัญ แม้จะมิได้จดทะเบียนการยกให้แก่กันก็ดีแต่จำเลยที่ ๑ กับภรรยาก็ได้เข้าครอบครองอย่างเป็นเจ้าของโดยสงบและเปิดเผยจำเลยที่ ๑ และภรรยาจึงได้สิทธิในที่พิพาท มีอำนาจจะเอาไปขายให้จำเลยที่ ๒ ได้จึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์
