คำฟ้องและคำให้การ
คดี ๒ สำนวนโจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้เช่าห้องเลขที่ ๓๘,๓๐๐ และอีก ๓ ห้องจากนางปรุงกับพวกผู้เป็นเจ้าของ นายเชียวคึงจำเลยได้เช่าห้องเลขที่ ๓๐๐ นายหลิ่วชุนเช่าห้องเลขที่ ๗๘ จากนายวิงฟุกผู้จัดการมรดกนายซ่งเทียมผู้ถือกรรมสิทธิห้องรายนี้แต่เดิม เฉพาะชั้นล่างเพื่อประกอบการค้า เมื่อโจทก์ได้เช่าห้องรายนี้จากเจ้าของแล้ว ได้แจ้งให้จำเลยและบริวารออกจากห้อง จำเลยไม่ยอมออก จึงขอให้ขับไล่และเรียกค่าเสียหาย
จำเลยให้การว่าได้เช่าห้องพิพาทจากนายซ่งเทียมบิดาโจทก์เพื่อประกอบการค้าและอยู่อาศัย โดยนายซ่งเทียเช่าห้องรายนี้จากเจ้าของและให้จำเลยเช่าช่วง จำเลยได้รับความคุ้มครองตามพ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์ แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ขับไล่จำเลยและบริวารออกจากห้องพิพาท กับให้ใช้ค่าเสียหายตามฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อโจทก์ทำสัญญาเช่าห้องรายนี้จากนางปรุงกับพวก จำเลยเองเป็นผู้ครอบครองห้องชั้นล่างรายนี้อยู่แล้ว โดยเช่าจากนายวิงฟุก จำเลยหาได้เข้าครอบครองโดยอาศัยสิทธิของโจทก์ไม่ โจทก์จำเลยไม่มีนิติสัมพันธ์ต่อกัน โจทก์จึงฟ้องขับไล่และเรียกค่าเสียหายจากจำเลยไม่ได้ แม้โจทก์จะตั้งประเด็นว่าจำเลยเช่าห้องพิพาทจากนายวิงฟุกมิได้เช่าจากจำเลย แม้จำเลยจะให้การว่าได้เช่าจากโจทก์ก็ดี ศาลจะถือตามคำให้การจำเลยไม่ได้ เพราะขัดต่อ ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา ๑๔๒
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับ ให้ยกฟ้องโจทก์
