คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าโจทก์เป็นผู้จัดการมรดกของนายลิ่มซิมตามคำสั่งศาล ก่อนตายนายลิ่มซิม+ที่ดินพร้อมกับเรือน ๒ ชั้น ๑ หลัง ลงชื่อจำเลยเป็นผู้รับโอนเพราะนายลิ่มซิมเป็นคนต่างด้าว โจทก์แจ้งให้จำเลยออก จำเลย+ออกต่อสู้ว่าเป็นของจำเลย ฯลฯ จึงฟ้องขอให้จำเลยส่งมอบและขอให้ขับไล่จำเลยและบริวาร ฯลฯ จำเลยต่อสู้ว่าจำเลยออกเงินซื้อที่พิพาทเอง ศาลชั้นต้นฟังว่าที่พิพาทจำเลยออกเงิน+เอง พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ขับไล่จำเลยออกจากที่พิพาทและให้จำเลยทำการโอนที่ดินบ้านเรือนพิพาทให้กับโจทก์ในฐานะเป็นผู้จัดการมรดกของนายลิ่มซิมผู้วายชนม์ตามคำสั่งศาลเพื่อจัดการขายต่อไป หรือให้จำเลยโอนให้กับบุคคลที่ตามกฎหมายมีสิทธิจะรับซื้อที่ดินพิพาทไว้จากผู้จัดการกองมรดกได้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังว่าที่ดินบ้านเรือนรายพิพาทนายลิ่มซิมเป็นผู้ออกเงินซื้อโดยให้จำเลยลงชื่อรับโอนไว้แทน ข้อตัดฟ้องของจำเลยที่ว่าทรัพย์พิพาทไม่อยู่ในบัญชีทรัพย์ที่โจทก์ขอเป็นผู้จัดการมรดก โจทก์จึงไม่มีอำนาจฟ้องนั้น เห็นว่าการที่โจทก์ได้รับแต่งตั้งให้จัดการมรดกนั้นย่อมหมายถึงมีอำนาจจัดการทรัพย์สินอันเป็นมรดกของผู้วายชนม์ทั้งหมดแม้จะไม่ได้ระบุไว้ต่อศาลก็ดี ส่วนพ.ร.บ.เกี่ยวกับคนต่างด้าวนั้น เห็นว่าคนต่างด้าวจะมีที่ดินได้หรือไม่นั้นเป็นเรื่องระหว่างรัฐกับคนต่างด้าว และ พ.ร.บ.ดังกล่าวก็หาได้บัญญัติห้ามโดยเด็ดขาดไม่ให้คนต่างด้าวมีที่ดินไม่ คนต่างด้าวอาจมีที่ดินได้ เรื่องนี้เป็นกรณีพิพาทเกี่ยวกับสิทธิของนายลิ่มซิมผู้ออกเงินซื้อกับจำเลยผู้มีชื่อเป็นผู้ซื้อที่พิพาทแทนนายลิ่มซิม
นายลิ่มซิมจึงมีสิทธิเหนือจำเลยในที่ดินและเรือนพิพาท จำเลยอยู่ในที่พิพาทก็โดยอาศัยสิทธิของนายลิ่มซิมโจทก์ในฐานะผู้จัดการมรดกของนายลิ่มซิมจึงมีสิทธิจะฟ้องขับไล่จำเลยได้หาเป็นการขัดต่อ พ.ร.บ.ที่ดินในส่วนที่เกี่ยวกับคนต่างด้าวไม่
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
