คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้เช่าตึกแถวเป็นกรรมสิทธิของโจทก์มีกำหนด ๑ ปีค่าเช่าเดือนละ ๘๐ บาท ครบกำหนดแล้วหากจะเช่าต่อไปต้องเสียค่าเช่าเดือนละ + บัดนี้โจทก์ได้รับอนุญาตจากคณะกรรมการควบคุมค่าเช่าให้เข้าอยู่ในตึกแถวนี้ได จำเลยไม่ยอมออกต่อมาโจทก์ตาย
จำเลยให้การว่าโจทก์ถึงแก่กรรมแล้วสิทธิที่จะเข้าอยู่อาศัยระงับและใบมอบอำนาจไม่สมบูรณ์ เพราะมอบให้เรียกค่าเช่าเพิ่ม และผู้มอบตาย ขอให้ศาลสั่งในข้อกฎหมาย ศาลชั้นต้นสั่งว่า
โจทก์ฟ้องโดยอาศัยกรรมสิทธิ จึงเป็นมฤดกตกทอดแก่บริวารซึ่งเป็นทายาทได้ ไม่เข้า ป.ม.วิ.แพ่ง ม.๑๓๒ ที่จะจำหน่ายคดีได้ และจำเลยยอมทำสัญญาให้ขึ้นค่าเช่าเอง ไม่ขัดต่อ พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าฯ ตัวแทนมีอำนาจดำเนินคดีจนกว่าจะมีทายาทหรือผู้จัดการมฤดก
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา จำเลยฎีกาว่า โจทก์เดิมตาย ความจำเป็นที่จะเข้าอยู่จึงระงับคำสั่งของคณะกรรมการสิ้นสุด สิทธิฟ้องร้องตามเงื่อนไขใน พ.ร.บ. ควบคุมค่าเช่าหาได้ตกทอดไปยังทายาทไม่ การตกลงขึ้นค่าเช่าฝ่าฝืน พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าเป็นโมฆะ ศาลฎีกาได้ประชุมใหญ่แล้วเห็นว่าพ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าเป็นกฎหมายที่ออกมาจำกัดสิทธิผู้ให้เช่าอันมีอยู่ตามสัญญาเช่า ตาม ป.ม.แพ่งฯ และเป็นกฎหมายเพิ่มเติมสิทธิให้แก่ผู้เช่าตาม ม.๑๖(๖) เมื่อคณะกรรมการให้ความยินยอมให้ผู้ให้เช่าเข้าอยู่อาศัยในทรัพย์สินที่เช่าแล้ว ฐานะของผู้ให้เช่าและผู้เช่าก็กลับคืนสู่สภาพเดิมตาม ป.ม.แพ่ง ผู้ให้เช่าไม่ถูกจำกัดสิทธิต่อไปในการที่จะขับไล่ผู้เช่า ถ้าหากมีสิทธิจะขับไล่ตาม ป.ม.แพ่ง คดีนี้โจทก์ได้ฟ้องตั้งแต่โจทก์เดิมยังไม่ตายตามสิทธิที่โจทก์เดิมมีอยู่ไม่มีบทกฎหมายใดกล่าวว่าคดีเช่นนี้ตายตามตัว โจทก์เดิม หรือโจทก์ใหม่รับมฤดกความไม่ได้ตาม ป.ม.วิ.แพ่ง ม. ๔๒,
อนึ่งถ้าหากจำเลยยอมออกไปโดยดีโดยมิต้องฟ้อง โจทก์เดิมก็คงได้ที่เช่าคืนแล้ว ส่วนเรื่องขึ้นค่าเช่าตาม พ.ร.บ. ควบคุมค่าเช่า ๒๔๘๙ ม. ๑๐ ห้ามการเรียกร้องขึ้นค่าเช่าไม่ใช่ว่าถ้าผู้เช่ายอม ผู้ให้เช่าจะขึ้นค่าเช่าไม่ได้ กรณีไม่ไม่เข้า ม.๑๐ ที่เดียว และไม่ใช่ตกลงกันงดใช้ ม.๑๐
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
