คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าได้ยื่นคำร้องขอจับจองที่พิพาท และก่อสร้างจัดการปลูกต้นยางใน พ.ศ.๒๔๗๗ และครอบครองตลอดมาระหว่างไปกิจธุระที่เมืองจีนประมาณ ๔-๕ ปี ได้มอบหมายให้ผู้อื่นดูแลแทนไว้ จำเลยเข้าขัดขวางเพื่อแย่งกรรมสิทธิ์ ขอให้ขับไล่จำเลยให้การว่าได้รับโอนสิทธิครอบครองที่รายนี้มาโดยชอบด้วยกฏหมาย โจทก์เพิ่มมาว่ากล่าวคดีนี้เมื่อเกิน ๑ ปีแล้ว ศาลชั้นต้นฟังว่าที่พิพาทเมื่อโจทก์ละทิ้งไปยังไม่มีสภาพเป็นสวนยาง แม้จะฟังว่าโจทก์ได้สร้างสวนยางไว้ก็ได้ทอดทิ้งไปเกิน ๑ ปีแล้วขาดสิทธิครอบครอง พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าคดีฟังไม่ได้ว่าโจทก์ได้ครอบครองที่พิพาทในฐานะเป็นเจ้าของ และถึงแม้จะฟังว่าโจทก์เป็นเจ้าของที่พิพาทก็มิได้ฟ้องคดีเพื่อเอาคืนซึ่งการครอบครองภายในกำหนด ๑ ปี จึงหมดสิทธิที่โจทก์กล่าวว่าที่พิพาทเป็นสวนยางมีสภาพเท่ากับที่บ้านที่สวน ต้องถือเกณฑ์ละทิ้ง ๙-๑๐ ปีนั้น ได้ความว่าเมื่อโจทก์ละทิ้งที่รายนี้ไป ต้นยางเพิ่งปลูกได้เพียง ๑ ปียังไม่มีสภาพอันเป็นคุณประโยชน์อย่างใด จึงไม่อยู่ในเกณฑ์อายุความเรื่องทอดทิ้งที่ดิน ๙-๑๐ ปี
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
