คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยใช้เสียมลักขุดหน่อไม้ของเจ้าทรัพย์
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๙๓(๗) ศาลล่างทั้งสองฟังว่าจำเลยใช้เสียมเป็นเครื่องมือสำหรับขุดหน่อไม้เท่านั้นหาตั้งใจใช้เป็นศาสตราวุธไม่ ทั้งโจทก์มิได้นำสืบว่าลักษณะของเสียมสามารถทำให้ร่างกายถึงแตกหักบุบสลายได้ ทั้งไม่ปรากฏว่าจำเลยได้ใช้เป็นเครื่องประหารพิพากษาให้ลงโทษจำเลยตาม ม. ๒๙๒
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามปกติเสียมเป็นเครื่องใช้ขุดในตัวเอง หาเป็นศาสตราวุธไม่ เว้นแต่ถ้าผู้ถือหรือพาไม่ตั้งใจจะใช้เป็นศาสตราวุธหรือได้ใช้เช่นศาสตราวุธจึงกลับสภาพกาลายเป็นศาสตราวุธ คดีนี้จำเลยได้ใช้ในการขุดหรือตัดหน่อนไม้ไม่ได้ตั้งใจใช้เป็นศาสตราวุธ
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
