เนื้อความคำพิพากษา
โจทฟ้องว่าจำเลยทั้ง ๒ ได้บังอาดเข้าไปแย่งทำไนที่ดินตามไบเหยียบย่ำของโจท ซึ่งโจทได้ทำประโยชน์ไว้แล้ว ขอไห้ขับไล่ จำเลยไห้การต่อสู้ว่าจำเลยได้ทำไมที่ดินของจำเลย โดยจำเลยซื้อจากนายเคว็ตทำสัญญาซื้อขายกันต่ออำเพอ โจทจองที่ดินรายนี้เมื่อไดไม่ซาบ ทั้งไบจับจองของโจทขาดอายุแล้ว และอ้างว่าฟ้องโจทเคลือบคลุมเลื่อนลอยไม่ปรากตว่าจำเลยแย่งที่ดินของโจทเมื่อไร ตรงไหน มากน้อยเท่าได. สาลชั้นต้นได้ไปดูสภาพของที่พิพาทก่อนสืบพยาน และฟังคำพยานโจทจำเลยแล้ววินิจฉัยว่า ฉเพาะที่พิพาทนี้เปนที่ว่างเปล่าทั้งฝ่ายโจทจำเลยหามีสิ่งไดที่ถือเปนกัมสิทธิไม่เมื่อปรากตว่าต่างฝ่ายแย่งกันทำดังที่คู่ความแถลงต่อสาล ต่างก็ควนได้ที่นี้คนละครึ่ง จึงพิพากสาไห้แบ่งที่พิพาทแก่โจทจำเลยคนละครึ่ง
โจทและจำเลยต่องอุธรณ์. สาลอุธรน์เห็นว่า ฟ้องของโจทไม่เคลือบคลุมคือ โจทฟ้องว่าพอได้รับไบเหยียบย่ำมาแล้วก็เข้าก่นถาง แล้วจำเลยก็เข้าแย่งทำจึงพออนุมานได้ว่า หาว่าจำเลยแบ่งทำไนปีที่รับไบเหยียบย่ำนั้นเอง ส่วนข้อเท็ดจิงสาลอุธรน์ฟังว่า เมื่อโจทได้รับไบเหยียบย่ำแล้วก็ได้ก่นถางที่พิพาทและปลูกข้าว นับว่าโจทได้ทำประโยชน์ไนที่ที่จับจองปีแรก ไบเหยียบย่ำของโจทจึงยังไม่ขาดอายุ จึงพิพากสากลับห้ามมิไห้จำเลยเข้าเกี่ยวข้องที่พิพาท. จำเลยดีกา สาลดีกาเห็นว่าหนังสือซื้อขายไม่ไช่หนังสือสำคันสำหรับที่ดิน แม้จะทำซื้อขายกันที่อำเพอ ก็ไม่ทำไห้หนังสือนั้นกลายเปนหนังสือสำหรับที่ดินไปได้+ หากว่าที่พิพาทรายนี้จะหยู่พายุไนหนังสือซื้อขายจำเลยจะมีสิทธิไนที่รายนี้ดีกว่าคนอื่น
ก็ต่อเมื่อจำเลยได้ครอบครองทำประโยชน์ จึงฟังว่าโจทมีสิทธิดีกว่าจำเลย เพราะโจทขอจับจองมีไบเหยียบย่ำและได้เข้าทำประโยชน์มาก่อนจำเลย. ในเรื่องฟ้องโจทแม้จะมิได้ระบุว่าจำเลยเข้าแย่งทำเมื่อวันเดือนได ก็ไม่ทำไห้เห็นว่า ฟ้องของโจทเคลือบคลุมแต่หย่างไดเพราะจำเลยก็เข้าไจฟ้องของโจทดีแล้ว จนถึงต่อสู้คดีได้เปนกิจจะลักสนะ ซ้ำที่ที่ว่าตรงไหนมากน้อยเท่าไดนั้น ก็มีปรากตอยู่ไนแผนที่โจท จำเลยนำชี้ก่อนสาลลงมือพิจารนาแล้ว ถึงแม้ฟ้องของโจทจะไม่กล่าว แต่ก็ได้ตกลงกันทำแผนที่พิพาทเพิ่มเติมเปนที่รู้กันดีแล้ว ไนเรื่องอายุความจำเลยไม่ยกขึ้นสู้หรือว่ากันมาแต่ต้น จึงฟังไม่ได้ พิพากสายืนตาม
