คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานชิงทรัพย์และพยายามฆ่าก่อนคดีนี้จำเลยเคยต้องโทษฐานปล้นทรัพย์ตามคำพิพากษาคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 111/2502 ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 288, 339, 93, 80จำเลยให้การปฏิเสธ แต่ยอมรับว่าเคยต้องโทษและพ้นโทษไปแล้วจริงตามฟ้องศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 339, 288 ประกอบด้วยมาตรา 80 แต่ให้ลงโทษจำเลยตามมาตรา 288ประกอบด้วยมาตรา 80 ซึ่งเป็นบทหนักให้จำคุกจำเลย 12 ปี เพิ่มโทษจำเลยตามมาตรา 93 กึ่งหนึ่ง รวมจำคุกจำเลย 18 ปี กับให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์สงสัยในคำพยานโจทก์ พิพากษายกฟ้องโจทก์ฎีกาศาลฎีกาได้วินิจฉัยข้อเท็จจริงและเชื่อว่าจำเลยกระทำผิดจริงดังโจทก์ฟ้องฎีกาโจทก์ฟังขึ้น
ส่วนข้อกฎหมายศาลฎีกาได้วินิจฉัยว่าคดีนี้โจทก์ขอให้เพิ่มโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 93 และศาลชั้นต้นก็พิพากษาให้เพิ่มโทษตามมาตรา 93 ดังโจทก์ขอศาลฎีกาเห็นว่าในคดีก่อนศาลพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย 6 ปี 8 เดือน ฐานปล้นทรัพย์ ซึ่งถึงแม้จะเป็นกรณีมีการใช้กำลังประทุษร้ายต่อร่างกายรวมอยู่ด้วยก็ตามก็เป็นเพียงองค์ประกอบความผิดฐานปล้นทรัพย์เท่านั้น ส่วนคดีนี้ถึงแม้ศาลจะพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดฐานชิงทรัพย์อันเป็นความผิดเกี่ยวกับทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 และผิดฐานพยายามฆ่าผู้อื่นตามมาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 80 อันเป็นความผิดต่อชีวิตโดยเฉพาะ มิได้ลงโทษและกำหนดโทษจำเลยเกี่ยวกับความผิดต่อทรัพย์แต่อย่างใด ฉะนั้น ศาลฎีกาจึงเห็นว่าในกรณีเช่นนี้จะเพิ่มโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 93 ไม่ได้ต้องเพิ่มโทษจำเลยตามมาตรา 92 และถึงแม้คดีนี้โจทก์จะขอเพิ่มโทษจำเลยตาม มาตรา 93 ซึ่งเป็นบทหนักมากก็ตาม ศาลก็มีอำนาจเพิ่มโทษจำเลยตามมาตรา 92 ซึ่งเป็นบทเบากว่าได้ ไม่เกินคำขอของโจทก์
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 339 และมาตรา 288 ประกอบด้วยมาตรา 80 แต่ลงโทษตามมาตรา 288, 80 ซึ่งเป็นบทหนักที่สุดตามมาตรา 90 ให้จำคุกจำเลยมีกำหนด 12 ปี เพิ่มโทษจำเลยหนึ่งในสามตามมาตรา 92 คงให้จำคุกจำเลย 16 ปี กับให้จำเลยคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ด้วย
