คำฟ้องและคำให้การ
คดี ๒ สำนวนนี้โจทก์ฟ้องขอให้ศาลแสดงว่า มติของจำเลยที่ ๑ ถึงที่ ๘ ที่ออกในฐานะเป็นกรรมการควบคุมค่าเช่า ยอมให้จำเลยที่ ๘ เข้าอยู่อาศรัยในห้องที่โจทก์เช่าเป็นโมฆะ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาว่า มติเช่นว่านั้นเป็นโมฆะ จำเลยที่ ๘ ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า กระทรวงมหาดไทยได้แต่งตั้งคณะกรรมการควบคุมค่าเช่าตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า พ.ศ. ๒๔๘๙ ขึ้น ๗ นายตามประกาศลงวันที่ ๑๙ มีนาคม ๒๔๘๙ ต่อมาได้มีประกาศตั้งใหม่ลงวันที่ ๑๕ กรกฎาคม ๒๔๙๐ มีเติมคำว่า "หรือผู้แทน" เพื่อให้กรรมการตั้งผู้แทนไปประชุมได้ การประชุมของคณะกรรมการที่ลงมติอันเป็นข้อพิพาทในคดีนี้ เป็นคณะกรรมการตามประกาศฉะบับแรก แต่การประชุมนั้นประกอบด้วยตัวกรรมการซึ่งมาประชุมเองก็มี กรรมการบางคนส่งตัวแทนมาประชุมก็มี
ศาลฎีกาเห็นว่า ตัวแทนกรรมการหาใช่กรรมการตามประกาศฉะบับแรก แม้การประชุมนั้นจะมีตัวกรรมการมาไม่น้อยกว่ากึ่งหนึ่งซึ่งพอจะถือเป็นองค์ประชุมตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า พ.ศ. ๒๔๘๙ ได้ แต่เมื่อผู้ไม่ใช่กรรมการได้เข้าประชุมแล้ว การประชุมนั้นก็ใช้ไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
