คำฟ้องและคำให้การ
คดี ๒ สำนวนนี้ ศาลพิจารณาพิพากษารวมกัน สำนวนแรกโจทก์ฟ้องว่าจำเลยฉุดคร่าพาหญิงไปเพื่อการอนาจาร ข่มขืนกระทำชำเรา และทำร้ายร่างกาย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖, ๒๘๔, ๒๙๕, ๓๔๐, ๘๓ จำเลยทุกสำนวนปฏิเสธ สำนวนหลังโจทก์ถอนฟ้องนายนูกับนายอ๋อ จำเลย ศาลอนุญาต
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า นายชิดเชิงและนายเขียนจำเลย มีความผิดฐานทำร้ายร่างกายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ ให้จำคุกคนละ ๓ เดือน แต่ต้องขังมาพอแก่โทษแล้ว ให้ปล่อยตัวไป จำเลยอื่นและข้อหาอื่นให้ยกฟ้อง อัยการและนางสงัดโจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า นายชิดเชิงจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๗๖, ๒๘๔, ๒๙๕ แต่ให้ลงโทษตามมาตรา ๒๗๖ ซึ่งเป็นกระทงที่หนัก ให้จำคุก ๒ ปี นายเขียนจำเลยมีผิดตามมาตรา ๒๘๔, ๒๙๕ ให้ลงโทษตาม มาตรา ๒๘๔ ซึ่งเป็นกระทงหนัก ให้จำคุก ๑ ปี นายลืม จำเลยมีผิดตามมาตรา ๒๙๕ ให้จำคุกคนละ ๓ เดือน นายชิดเชิง นายเขียน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงเชื่อว่าจำเลยทั้งสองที่ฎีกานี้ทำผิดจริง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน