คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้กระทำผิดกฏหมาย โดยบังอาจสมคับกันเล่นการพนันหิ้วทุเรียรน ฯลฯ อันเป็นการพนันนอกจาก ที่กล่าวไว้ในมาตรา ๔ แห่ง พ.ร.บ.การพนัน พ.ศง ๒๔๗๘ และมิใช่การเล่นที่ระบุชื่อและเงื่อนไขไว้ในกฎกระทรวง พนัน เอาทรัพย์สินกัน ขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.การพนัน พ.ศ.๒๔๗๘ มาตรา ๔ ทวี ๑๐, ๑๒ พ.ร.บ.การพนัน (ฉะบับที่ ๔) พ.ศ. ๒๔๘๕ มาตรา ๓, ๔ จำเลยรับสารภาพ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า ตามฟ้องดังกล่าว จำเลยยังไม่มีผิด พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์,
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่า โจทก์ไม่จำเป็นต้องบรรยายว่า จำเลยเล่นการพนันหิ้วทุเรียนกันนี้ โดยมิได้รับอนุญาตก็เป็นฟ้องที่สม บูรณ์แล้ว. ศาลฎีกาพิจารณาแล้ว เห็นว่าการพนันรายนี้เป็นการเล่นนอกจากที่กล่าวไว้ในมาตรา ๔ แห่ง พ.ร.บ.การพนัน พ.ศ. ๒๔๗๘ มาตรา ๔ ทวิ จะพนันหรือจัดให้มีเพื่อพะนันกันได้ เฉพาะที่ได้ระบุชื่อและเงื่อนไขไว้ในกฎกระทรวงหรือบัญชี ข. ท้าย พ.ร.บ. การพนัน เจ้าพนักงานจึงไม่มีอำนาจที่จะอนุญาตให้เล่นได้ ฉะนั้นแม้โจทก์จะมิได้กล่าวคำว่าโดยมิได้รับ อนุญาตลงไปในฟ้องก็ไม่ขาดองค์สำคัญแห่งความผิด.
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตาม พ.ร.บ.การพนัน พ.ศ. ๒๔๗๘ มาตรา ๔ ทวิมาตรา ๑๒ ปรับ ๔๐ บาท ลดตาม ก.ม. ลักษณะอาญามาตรา ๕๙ กึ่งหนึ่งคงปรับ ๒๐ บาท . ฯลฯ
