คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นปลัดอำเภอไปช่วยราชการแผนกมหาดไทย จำเลยได้รับเงินครั้งแรก ๑๓๕ บาท ๐๕ สตางค์ และครั้งหลังอีก ๑๐๐ บาท ๑๐ สตางต์เพื่อไปจัดการตามหน้าที่จำเลยกลับเจตนาทุจริตยักยอกเงินนั้นเป็นประโยชน์ส่วนตัวเสีย ขอให้ลงโทษ
จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นสืบพยานโจทก์ได้หนึ่งปากแล้วเรียกคำให้การชั้นสอบสวนของพยานบางคนมาประกอบคำวินิจฉัย ฝ่ายจำเลยขอสืบในข้อที่ว่าการกระทำของจำเลยเป็นการนอกหน้าที่ราชการและคำสั่งให้จำเลยไปช่วยราชการนั้น ไม่กินความถึงหน้าที่ในการนำส่งเงินไปรษณีย์ด้วย แต่ศาลเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยชี้ขาดได้แล้ว จึงงดสืบพยานแล้วพิพากษาว่าจำเลยมีความผิด ๒ กะทงตามมาตรา ๓๑๙ (๓) ให้จำคุกกะทงละ ๒ ปี โจทก์และจำเลยอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เฉพาะให้นับโทษ ๒ กะทงซึ่งต้องหากะทงละคดีต่อเนื่องกันไป นอกนั้นยืน จำเลยฎีกาว่า ศาลงดสืบพยานจำเลยแล้วพิพากษาลงโทษจำเลยเป็นการมิชอบ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยให้การปฏิเสธและเฉพาะคดีนี้มีเหตุควรรู้ข้อเท็จจริงต่อไปศาลจึงควรสืบพยานจำเลยให้สิ้นกระแสความก่อนชี้ขาดความผิดของจำเลยจึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายกคำพิพากษาศาลล่างทั้งสองให้ศาลชั้นต้นให้โอกาสคู่ความนำสืบพยานต่อไป แล้วพิพากษาตามรูปคดี
