คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๓๐๔ ขอให้ศาลออกหมายเรียกจำเลยมาพิจารณา ศาลประทับฟ้องแล้วออกหมายเรียกไป ผู้ส่งหมายรายงานว่าส่งไม่ได้ เพราะจำเลยอพยพไปจากที่อยู่ตามฟ้องโจทก์นานแล้ว ไม่ได้ความว่าไปอยู่ที่ใด โจทก์จึงยื่นคำร้องขอให้ศาลออกหมายจับจำเลยตามมาตรา ๕๘,๕๙ แห่งประมวลวิธีพิจารณาความอาญา อ้างว่าไม่สามารถจะสืบทราบที่อยู่ของจำเลยได้
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่ายังไม่มีเหตุสมควรจะออกหมายจับ จึงให้จำหน่ายคดีของโจทก์
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เหตุซึ่งกฎหมายให้ออกหมายจับได้ตามมาตรา ๖๖ แห่งประมวลวิธีพิจารณาความอาญานั้น ต้องได้ความโดยแน่นอนเช่นจากคำแจ้งความโดยสาบาสตัวหรือพฤตติการณ์อย่างอื่น ว่าโจทก์ไม่สามารถจะสืบสวนให้ทราบที่อยู่ของจำเลยได้ คดีนี้ไม่ปรากฎว่าโจทก์ได้สืบสวนแล้ว จึงไม่ปรากฎเหตุผลอันสมควรที่จะให้ศาลสั่งออกหมายจับจำเลย พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า การที่โจทก์อ้างว่าจำเลยไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่งนั้นเพียงแต่โจทก์ได้รับรายงานเช่นนั้นจากอำเภอโจทก์มิได้สืลสวนให้ได้ความแน่นอนอย่างใดจะถือว่าจำเลยเป็นคนไม่มีหลักแหล่งจริงตามข้อบัญญัติในกฎหมายไม่ได้ ที่ศาลล่างไม่ออกหมายจับให้โจทก์ชอบแล้ว
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
