คำฟ้องและคำให้การ
คดี ๓ สำนวนเป็นกรณีเดียวกัน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณารวมกัน อัยยการและนายหนุยต่างเป็นโจทก์ฟ้องนายกรุตเป็นจำเลยหาว่า พยายามฆ่าคน นายกรุตจำเลยให้การทั้งสองสำนวนนี้ เป็นใจความว่า นายหนุยได้บุกรุกเข้ามาในรั้วบ้านของนายกรุต แล้วใช้มีดแทงนายกรุต ๆ จึงใช้ปืนยิงขู่เพื่อป้องกันตัว อาวุธปืนที่ใช้ยิงนายกรุต ทราบแล้วว่า ไม่อาจทำอันตรายชีวิตนายหนุยได้ นายกรุตได้เป็นโจทก์ฟ้องนายหนุยเป็นจำเลยหาว่าบุกรุกทำร้ายร่างกาย นายหนุยให้การว่า นายกรุตเอาจอบตีและเอาปืนยิงข้างเดียว นายหนุยมิได้บุกรุกหรือทำร้ายนายกรุต ศาลชั้นต้นฟังว่า นายกรุตไม่มีผิดฐานพยายามฆ่าคน และพิพากษาว่านายกรุตนายหนุยมีความผิดตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๕๔ ให้จำคุกนายหนุย ๔ เดือน , นายกรุต ๑ ปี แต่ให้รอการลงอาญาไว้
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า นายกรุตมีผิดฐานพยายามฆ่าคน ให้จำคุก ๑๐ ปี ยกฟ้องนายหนุย นายกรุต ฎีกา,
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปืนที่นายกรุตยิง เป็นปืนลูกซองขนาดเล็กบรรจุกระสุนลูกปลายขนาดเล็กเบอร์ ๘ ปากกระบอกปืนมีศูนย์กลางกว้างเพียง ๑.๕ ซ.ม. ตามคำชันสูตรบาดแผนนายกรุต ปรากฎว่า แผลที่ ๑ ถูกตรงหลังตั้งแต่ชายสบักถึงก้น มีแผลเป็นจุด ๆ ใกล้ชิดกัน มีลักษณะคล้ายคลึงกัน รวม ๓๗ แห่ง แผลที่ ๒ ที่แขนเบื้องหลัง มีบาดแผลเป็นจุด ๆ ใกล้ชิดกันรวม ๕๓ แห่ง ขนาดของแผนแต่ละแผล กว้าง ๒ มิลลิเมตร ยาว ๒ มิลลิเมตร ลึกเป็นจุดกลมขนาดเมล็ดถั่วเขียว มีเม็ดกระสุนฝังในแผลรักษา ๑๕ วันหาย
ศาลฎีกาเห็นว่า อาวุธปืนที่จะถือเป็นเครื่องสังหารชีวิตมนุษย์นั้น ย่อมมีลักษณะว่าถ้าใช้อาวุธปืนนั้นยิงคนตามธรรมดาจะมีผลให้บังเกิดความตาย หรือความตายเป็นผลของการที่ถูกอาวุธปืนชะนิดนั้น จึงจะถือว่า อาวุธปืนนั้นเป็นเครื่องสังหารต่อชีวิต สำหรับปืนของกลางนี้แสดงว่าตามธรรมใช้ยิงคนไม่ตาย ซึ่งนายกรุตจำเลยรู้อยู่แล้ว นายกรุตจำเลยมีความผิดฐานทำร้ายร่างกาย
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับ ให้บังคับคดีไปตามศาลชั้นต้น
