คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยนำความเท็จมาแจ้งต่อ ร.ต.ต.วรรณ พนักงานสอบสวน เมื่อวันที่ ๑๕ ตุลาคม ๒๔๘๘ ทางพิจารณาได้ความว่าครั้งแรกนำความเท็จในข้อนี้ไปแจ้งความไว้แต่วันที่ ๑๓ อีก ๒ วันคือวันที่ ๑๕ ตุลาคม ๒๔๘๘ ร.ต.ต.วรรณ เรียกจำเลยมาสอบสวนในฐานะผู้เสียหายจำเลยให้ถ้อยคำด้วยความเท็จอย่างที่แจ้งความไว้ ปัญหามีว่าจะเรียกว่าฟ้องผิดวันหรือไม่ เพราะวันแจ้งความเป็นวันที่ ๑๓ ส่วนวันที่ ๑๕ เป็นวันสอบสวน ศาลฎีกา วินิจฉัยว่า การที่จำเลยให้ถ้อยคำในวันที่ ๑๕ ในฐานะผู้เสียหาย แม้จะเรียกว่าเป็นการให้การหรือให้ถ้อยคำก็ตาม ก็ตกอยู่ในลักษณะที่เรียกได้ว่าเป็นการแจ้งความต่อเจ้าพนักงานเหมือนกัน ฟ้องโจทก์จึงไม่ผิดวันลงโทษจำเลยได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์ที่ลงโทษจำเลย
