คำฟ้องและคำให้การ
กรณีสืบเนื่องมาจากโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 83, 86, 157, 161, 162, 264, 265, 268 และขอให้ริบของกลาง
จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ
ระหว่างพิจารณาของศาลชั้นต้น ทนายจำเลยที่ 2 ยื่นคำร้องว่าจำเลยที่ 2 ได้ถึงแก่กรรมไปแล้วเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน 2538 ศาลชั้นต้นนัดไต่สวนและสืบพยานโจทก์ไปพร้อมกัน ทนายจำเลยที่ 2 ขอเลื่อนคดี 2 ครั้ง แต่ศาลชั้นต้นเห็นว่ามีพฤติการณ์ประวิงคดีไม่อนุญาตให้เลื่อนและมีคำสั่งว่าผู้ประกัน จำเลยที่ 2ไม่สามารถนำตัวจำเลยที่ 2 มาศาลได้ และยังไม่สามารถไต่สวนว่าจำเลยที่ 2 ตายจริงหรือไม่ จึงถือว่าผู้ประกันผิดสัญญาให้ปรับผู้ประกันเต็มตามสัญญาโดยให้นำเงินมาชำระภายใน 30 วัน ผู้ประกันจำเลยที่ 2 อุทธรณ์ ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ภาค 2 ปรากฏตามสำเนารายงานกระบวนพิจารณาของศาลชั้นต้นลงวันที่ 16 ธันวาคม 2539 ว่า ในคดีอาญาหมายเลขดำที่ 1258/2537 หมายเลขแดงที่ 1523/2539 ศาลชั้นต้นได้ทำการไต่สวนการตายของจำเลยที่ 2 แล้วเสร็จ
เมื่อวันที่ 20 สิงหาคม 2539 ฟังได้ว่าจำเลยที่ 2 ถึงแก่ความตายแล้วเมื่อวันที่28 มิถุนายน 2538 และศาลชั้นต้นคดีนี้ได้จำหน่ายคดีในส่วนของจำเลยที่ 2 ออกจากสารบบความแล้ว ศาลอุทธรณ์ภาค 2 พิพากษายกคำสั่งศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยที่ 2 ตายตั้งแต่วันที่ 28 มิถุนายน2538 ซึ่งเป็นวันก่อนวันที่ 26 กรกฎาคม 2538 อันเป็นวันนัดพิจารณาคดีของศาล ผู้ประกันจำเลยที่ 2 จะรู้หรือไม่รู้ว่าจำเลยที่ 2ตายจริงหรือไม่ หรือผู้ประกันจำเลยที่ 2 จะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจที่จะนำจำเลยที่ 2 มาศาลตามนัดหรือไม่ ก็ไม่มีทางที่ผู้ประกันจำเลยที่ 2จะนำตัวจำเลยที่ 2 มาส่งศาลได้ เหตุนี้ที่ผู้ประกันจำเลยที่ 2ไม่นำตัวจำเลยที่ 2 มาศาลตามนัดในเวลาต่อมาจึงไม่ใช่ความผิดของผู้ประกันจำเลยที่ 2 ผู้ประกันจำเลยที่ 2 ไม่ได้ผิดสัญญาประกันศาลปรับผู้ประกันจำเลยที่ 2 ไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
