คำฟ้องและคำให้การ
ความว่า จำเลยได้นำไม้สักอันเป็นไม้ประเภทหวงห้ามเคลื่อนที่จากตำบลในเมือง ไปยังตำบลวังพิณพาทย์โดยไม่มีใบเบิกทางของเจ้าหน้าที่กำกับไปด้วย
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลย ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพยาน แล้ววินิจฉัยว่า จำเลยไม่มีความผิดแล้วยกฟ้องคืนไม้ของกลางให้จำเลย
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่า จำเลยมีความผิดตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ ๒๔๘๔ ม. ๓๖, ๗๑ และ ก.ม.ลักษณะอาญา มาตรา ๕๙ คงปรับ ๑๕ บาท ไม้ของกลางไม่ริบ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้ริบไม้ของกลาง
จำเลยฎีกาขอให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยกระทำผิดฐานนำไม้สักหวงห้ามเคลื่อนที่ไป และมิได้มีใบเบิกทางกำกับ มิได้ตั้งข้อหาว่าไม้เหล่านี้เป็นของได้มาหรือมีไว้เนื่องจากการกระทำผิดใด ๆ ในอันที่ศาลจะสั่งริบตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ ม.๗๔ ฎีกาของโจทก์ที่ขอให้ริบไม้ของกลางจึงตกไป ข้อที่จำเลยขอให้ยกฟ้องนั้น
ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยรับแล้วว่า ได้ขนลากไม้กระดานนี้ไป ซึ่งเป็นไม้ที่จำเลยเลื่อยจากไม้ตับ และจำเลยไม่มีใบเบิกทางกำกับการกระทำของจำเลย จึงเป็นความผิดตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ ๒๔๘๔ ม.๓๙, ๗๑. และการที่จำเลยเคลื่อนย้ายไม้จากตำบลหนึ่งไปยังอีกตำบลหนึ่ง แม้จะแปรรูปแล้วก็ดี ตามกฎกระทรวงเกษตราธิการ (ฉะบับที่ ๔) ที่ว่าด้วยการเคลื่อนย้ายไม้ ก็ได้กล่าวถึงไม้แปรรูปไว้ด้วย ฎีกาจำเลยฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
