คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ จำเลยเลิกจ้างโจทก์ โดยโจทก์มิได้กระทำความผิดไม่บอกกล่าวล่วงหน้า เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรมขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าจ้างที่ค้างชำระ ค่าชดเชย สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า และค่าเสียหายพร้อมดอกเบี้ย
จำเลยให้การว่า จำเลยสั่งย้ายโจทก์ โจทก์ขัดคำสั่งไม่ยอมทำงาน โจทก์จงใจละทิ้งการงาน ทำให้จำเลยเสียหาย จำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์ มิใช่เป็นการเลิกจ้างโดยไม่เป็นธรรม ไม่ต้องจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า ค่าชดเชย รวมทั้งค่าเสียหายส่วนค่าจ้างจำเลยรับว่าค้างอยู่จริง ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์ได้ ไม่ถือเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ไม่ต้องใช้ค่าเสียหาย แต่โจทก์มิได้ละทิ้งหน้าที่ติดต่อกันสามวันไม่เข้าข้อยกเว้นที่จะไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย พิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างชำระและค่าชดเชย คำขออื่นให้ยกเสีย โจทก์และจำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องตั้งข้อหาว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์โดยไม่เป็นธรรมในวันที่ ๕ ตุลาคม ๒๕๒๖ มีคำขอให้จำเลยจ่ายค่าจ้างค้างชำระ ค่าชดเชยจ่ายสินจ้างแทนการบอกกล่าวเลิกจ้างล่วงหน้าและค่าเสียหาย จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์ตั้งแต่วันที่ ๑๐ ตุลาคม ๒๕๒๖ ศาลแรงงานกลางฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยเลิกจ้างโจทก์ในวันที่ ๑๐ ตุลาคม๒๕๒๖ ดังนี้ เห็นได้ว่าในวันที่ ๕ ตุลาคม ๒๕๒๖ จำเลยไม่ได้เลิกจ้างโจทก์จึงยังไม่มีข้อพิพาทเกี่ยวด้วยสิทธิหรือหน้าที่ตามกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงานเรื่องจำเลยเลิกจ้างโจทก์ ยังไม่ถึงโอกาสที่โจทก์จะเสนอคดีต่อศาลในกรณีจำเลยเลิกจ้างโจทก์ โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องคดีนี้ แม้จะไม่มีคู่ความฝ่ายใดยกปัญหาเรื่องอำนาจฟ้องขึ้นมาโดยตรงในชั้นอุทธรณ์ศาลฎีกาก็หยิบยกขึ้นวินิจฉัยได้ ที่ศาลแรงงานกลางนำข้อเท็จจริงภายหลังที่โจทก์ยื่นฟ้อง (ฟ้องลงวันที่ ๖ ตุลาคม๒๕๒๖)
มาวินิจฉัยว่า การที่โจทก์ละทิ้งหน้าที่ในวันที่ ๗, ๙, ๑๐ ตุลาคม ๒๕๒๖เป็นเหตุให้จำเลยเลิกจ้างโจทก์ได้โดยเป็นธรรมก็ดี เป็นเหตุให้ต้องจ่ายค่าชดเชยและต้องจ่ายค่าจ้างค้างชำระก็ดี เป็นการวินิจฉัยนอกฟ้อง ไม่ชอบด้วยวิธีพิจารณา
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับ ให้ยกฟ้อง
