คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ โจทก์จำเลยต่างฎีกาในมูลคดีต่างกัน แต่มูลคดีเกี่ยวเนื่องกัน ศาลฎีกาจึงพิจารณาพิพากษารวมกัน
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกู้เงินโจทก์ ๓,๐๐๐ บาท ถึงกำหนดแล้วไม่ชำระ จึงขอให้จำเลยชำระพร้อมด้วยดอกเบี้ย จำเลยรับว่า ได้ทำสัญญากู้เงิน ๓,๐๐๐ บาท ให้โจทก์ไว้จริง แต่โจทก์ค้างชำระค่าจ้างว่าความ ค่าเดินทาง และค่าอาหาร ๑๓,๐๐๐ บาท จำเลยได้บอกให้โจทก์หักกลบลบหนี้และให้ชำระหนี้ที่เหลือแล้ว โจทก์ไม่ทักท้วง จึงฟ้องแย้งขอให้บังคับโจทก์ให้ชำระค่าจ้างว่าความ ค่าเดินทาง และค่าอาหาร ๑๓,๐๐๐ บาท ศาลชั้นต้นสั่งรับคำให้การ แต่ไม่รับฟ้องแย้ง
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์คำสั่งที่ไม่รับฟ้องแย้ง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ศาลชั้นต้นงดสืบพยานแล้วพิพากษาให้จำเลยชำระเงินกู้พร้อมด้วยดอกเบี้ยแก่โจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่ไม่รับฟ้องแย้ง และอุทธรณ์คำพิพากษาศาลชั้นต้นที่พิพากษาให้แพ้คดี ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นที่ให้จำเลยแพ้คดี ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาคดีต่อไปแล้วพิพากษาใหม่
โจทก์ฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่ให้พิจารณาคดีใหม่
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า หนี้ที่โจทก์ฟ้องและหนี้ที่จำเลยขอหักกลบลบหนี้เป็นหนี้ที่มีวัตถุเป็นอย่างเดียวกัน และต่างถึงกำหนดชำระแล้ว ทั้งโจทก์จำเลยก็มิได้แสดงเจตนาไว้ว่าจะหักกลบลบหนี้กันไม่ได้ จึงเป็นหนี้ที่หักกลบลบกันได้ จึงต้องฟังข้อเท็จจริงต่อไป เห็นชอบกับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่ให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น พิพากษายืน ส่วนฟ้องแย้งของจำเลยนั้น เมื่อยอมให้จำเลยนำสืบเกี่ยวกับหนี้ที่จำเลยให้การต่อสู้คดีเพื่อขอหักกลบลบหนี้ได้ ก็เท่ากับยอมให้จำเลยนำสืบถึงหนี้ที่ฟ้องแย้งนั้นเอง ถ้าจำเลยนำสืบได้ก็นำเอาเงินที่โจทก์จะต้องชำระแก่จำเลยหักกลบลบหนี้กับหนี้ที่จำเลยจะต้องชำระให้โจทก์ตามที่โจทก์ฟ้อง ถ้ามีเงินเหลือ โจทก์ก็ต้องชำระให้จำเลยตามฟ้องแย้ง ดังนั้น ฟ้องแย้งของจำเลยจึงเกี่ยวกับฟ้องเดิมตามนัยฎีกาที่ ๔๖๐/๒๔๙๙
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ที่ไม่รับฟ้องแย้งเป็นให้รับฟ้องแย้งไว้พิจารณาต่อไป
