คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อ ๑๐ กรกฎาคม ๒๕๐๖ เวลากลางวัน จำเลยโดยประมาทปราศจากความระมัดระวัง ใช้ยาไทรานาอันเป็นยาฉีดแก้ไขฉีดเข้ากล้ามเนื้อบริเวณตะโพกของเด็กหญิงส่วย เพื่อบำบัดไข้ โดยจำเลยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานจำเลยฉีดยาไม่ตรงตามตำแหน่งที่ควรฉีด เข็มฉีดยาก็ไม่สะอาด ทำให้เด็กหญิงส่วยเป็นฝีมีหนองที่สะโพก ต่อมา ๓๑ กรกฎาคมถึง ๑๒ กันยายน ๒๕๐๖ จำเลยบังอาจฉีดยาแก้ไข้และรักษาฝีที่ตะโพก ซึ่งเกิดจากการกระทำของจำเลยอีกหลายครั้ง ทำให้ฝีอักเสบรุนแรง หนองกัดกล้ามเนื้อตะโพกเป็นโพรงไปตามขาขวา หนองทะลุไหลออกที่ขาพับข้างขวา เป็นบาดแผลสาหัส เด็กหญิงส่วยถึงแก่ความตายเมื่อ ๑๒ กันยายน ๒๕๐๖ เหตุเกิดตำบลศิลาแล อำเภอปัว จังหวัดน่าน ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๙๑ ให้นับโทษจำเลยต่อคดีแดง ๓๑๗/๒๕๐๖
จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องรับว่าเป็นจำเลยในคดีแดง ๓๑๗/๒๕๐๖ จริง ศาลชั้นต้นสอบโจทก์ว่า การกระทำของจำเลยที่โจทก์ฟ้องคดีนี้ เป็นการฉีดยารายเดียวกับที่จำเลยได้ถูกฟ้องในคดีแดงที่ ๓๑๗/๒๕๐๖ หรือไม่ โจทก์แถลงรับว่าเป็นการฉีดยารายเดียวกัน เมื่อเป็นเช่นนี้
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า การกระทำของจำเลยที่โจทก์ฟ้องคดีนี้ กับการกระทำของจำเลยในคดีแดงที่ ๓๑๔/๒๕๐๖ เป็นกรรมเดียววาระเดียวกัน แต่ละเมิดกฎหมายหลายบท เมื่อจำเลยถูกฟ้องและถูกลงโทษในคดีแดง ๓๑๗/๒๕๐๖ แล้วแม้คดียังไม่ถึงที่สุด โจทก์จะฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยด้วยบทกฎหมายอื่นที่ไม่ได้ฟ้องขอให้ลงโทษไว้ในคดีอาญา ๓๑๗/๒๕๐๖ อีกไม่ได้ ตามนัยฎีกาที่ ๒๐๑+/๒๔๙๒ เพราะสิทธินำคดีมาฟ้องใหม่ระงับไปแล้ว พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์ว่า เมื่อคดีก่อนโจทก์ไม่ได้ฟ้องขอให้ลงโทษฐานทำให้คนตายโดยประมาทสิทธินำคดีมาฟ้องก็ยังไม่ระงับ ทั้งมิใช่กรรมเดียวกัน เพราะความผิดตามพระราชบัญญัตินั้นเกิดขึ้นจากการที่จำเลยมีเจตนาจงใจละเว้นไม่ขออนุญาตเป็นผู้ประกอบโรคศิลปะ แต่คดีนี้ความผิดของจำเลยอยู่ที่การประมาทในการฉีดยา
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เป็นการกระทำกรรมเดียวซึ่งผิดกฎหมายหลายบท โจทก์ฟ้องศาลลงโทษฐานประกอบโรคศิลปะไม่ได้รับอนุญาตไปแล้ว สิทธินำคดีมาฟ้องในความผิดฐานอื่นเนื่องจากกรรมอันเดียวกันย่อมระงับ พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาข้อกฎหมายทำนองเดียวกับชั้นอุทธรณ์ อ้างว่าความจริงแล้ว การกระทำผิดครั้งเดียววาระเดียวจะเป็นผิดทั้งเจตนาและประมาทไม่ได้ จำเลยต้องรับโทษในคดีนี้ด้วย
ศาลฎีกาเห็นว่า เป็นอันฟังได้ในเบื้องต้นว่า จำเลยทำการประกอบโรคศิลปะโดยผิดกฎหมาย ซึ่งได้ถูกโจทก์ฟ้องและศาลพิพากษาลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะ พ.ศ.๒๔๗๙ ไปครั้งหนึ่งแล้ว ต่อมาโจทก์จึงได้ฟ้องจำเลยในกรรมเดียวกันนี้ฐานทำให้คนตายโดยประมาทขึ้นอีกสำนวนหนึ่ง ปัญหาจึงมีว่าโจทก์มีสิทธิฟ้องคดีนี้ได้อีกหรือไม่ ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา๓๙(๔) บัญญัติว่า สิทธินำคดีอาญามาฟ้องย่อมระงับไป เมื่อมีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดในความผิดซึ่งได้ฟ้อง ฉะนั้นความผิดของจำเลยในกรรมเดียวกันนี้ โจทก์เลือกฟ้องให้ลงโทษจำเลยฐานกระทำผิดพระราชบัญญัติควบคุมการประกอบโรคศิลปะจนศาลพิพากษาลงโทษไปแล้วก็ได้ชื่อว่าความผิดของจำเลยซึ่งได้ฟ้องนั้นมีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดแล้ว
โจทก์ย่อมหมดสิทธิที่จะฟ้องจำเลยฐานทำให้คนตายโดยประมาทอีก มิฉะนั้นความผิดกรรมเดียวของจำเลยก็จะถูกพิจารณาพิพากษาสองซ้ำสองหน ไม่ชอบด้วยกฎหมาย ตายนัยฎีกา ๔๙๐/๒๕๐๖ และ ๑๗๗๗/๒๕๐๖ จริงอยู่ที่โจทก์ฎีกาว่าความผิดต่อพระราชบัญญัติควบคุมโรคศิลปะนั้นเกิดจากเจตนา ส่วนความผิดที่ฟ้องคดีนี้เกิดจากความประมาทของจำเลยอันมีสภาพต่างกันในลักษณะที่ไม่สามารถเกิดขึ้นได้ในวาระเดียวครั้งเดียวกัน กระนั้นก็ตาม เมื่อความผิดของจำเลยเป็นการละเมิดต่อกฎหมายหลายบท แต่แทนที่โจทก์จะฟ้องจำเลยตามฐานความผิดทุกบทกฎหมายเสียในคดีเดียวกัน กลับแยกฟ้องสำนวนละคราวเช่นนี้ ก็เป็นเรื่องการดำเนินคดีของโจทก์ไม่รัดกุมเอง เป็นเหตุให้ความผิดกรรมเดียวกันของจำเลยได้มีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดตามคดีก่อนไปชั้นหนึ่งแล้ว ฉะนั้น สิทธิที่จะนำคดีนี้มาฟ้องจำเลยของโจทก์ย่อมเป็นอันหมดไป ฏีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
