คำฟ้องและคำให้การ
คดีสองสำนวนนี้มูลกรณีเดียวกัน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณารวมกันเชื่อคำพยานโจทก์ว่าจำเลยทำร้ายหลวงประจิติฯ สาเหตุที่จำเลยทำร้ายได้ความว่าหลวงประจิติฯ เป็นทนายนายเข้มฟ้องจำเลยว่าตัดต้นพลูของนายเข้ม จำเลยผูกใจเจ็บเนื่องแต่เหตุนี้ แต่เห็นว่าจะลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๕๗ ตามด้วยฟ้องโจทก์ไม่ได้ จึงพิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมาย+๒๕๖ หลวงประจิติฯโจทก์และจำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าตามคำพยานฟังได้ว่าจำเลยทำร้ายหลวงประจิติฯบาดแผลถึงสาหัสจริง ดังศาลชั้นต้นวินิจฉัยและจำเลยทำร้ายโดยความพยายามด้วยความพยาบาทมาดหมายตามมาตรา ๒๕๗ ประกอบด้วยมาตรา ๒๕๐ (๓) ฟ้องของหลวงประจิติฯ ก็ได้บรรยายข้อเท็จจริงประจักษ์แจ้งแสดงว่าจำเลยได้ทำร้ายโดยความพยายามด้วยความพยาบาทมาดหมาย เพราะได้บรรยายถึงสาเหตุโกรธเคืองที่เป็นทนายนายเข้มฟ้องจำเลยถึงกับจำเลยจะทำร้ายมาครั้งหนึ่งแล้ว และยังฟูดอาฆาตด้วยในที่สุดฟ้องได้รวมความว่าเนื่องจากที่จำเลยมีความโกรณเคืองและพูดอาฆาตดังกล่าวมาแล้วจำเลยจึงได้ทำร้าย จึงพิพากษาแก้ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามมาตรา ๒๕๗ อธิบดีศาลอุทธรณ์มีความเห็นแย้งว่า จำเลยมีผิดตามมาตรา ๒๕๕ ประกอบด้วยมาตรา ๒๕๐ (๓) เท่านั้น และอนุญาตให้จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาในข้อเหล่านี้ ก.บาดแผลของหลวงประจิติฯไม่ถึงสาหัสตามกฎหมาย ข.การกระทำของจำเลยไม่เข้าลักษณะพยายามด้วยความพยาบาทมาดหมาย และคำฟ้องในข้อนี้เป็นฟ้องเคลือบคลุม ค. ศาลอุทธรณ์วางกำหนดโทษจำเลย ๔ ปีแรงเกินไป
ศาลฎีกาเห็นว่า ฎีกาข้อ ก. ได้ความว่าหลวงประจิติฯถูกจำเลยตีรวม ๑๑ แผลๆ สำคัญนั้นหลังมือขวาตอนโคนนิ้วก้อยกระดูกหักต้องเข้าเผือกอยู่ ๑ เดือน เพราะมือขวากำไม่เข้าหยิบดินสอปากกาไม่ได้ ต่อมาจนถึงวันเบิกความเป็นพยาน(วันที่ ๒ กรกฎาคม, ถูกทำร้ายวันที่ ๒๔ มีนาคม ๒๔๘๔) หลังมือขวาก็ยังบวมอยู่ใช้จับอะไรไม่ถนัดตามปรกติ ดังนี้ ตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๕๖ (๘) ตอนท้ายบัญญัติไว้ว่า "ฯลฯ หรือแม้ถึงไม่สามารถจะประกอบการพาเลี้ยงชีพได้โดยปรกติเพราะความทุพพลภาพหรือพยาธินั้นเกินกว่า ๒๐ วันก็ดี" เป็นความผิดฐานทำร้ายร่างกายสาหัส หลวงประจิติฯ ถูกจำเลยทำร้ายมีบาดเจ็บและอาการดั่งกล่าวแล้ว ก็อยู่ในลักษณะสาหัสตามกฎหมายที่กล่าวแล้ว ฎีกาข้อ ข. ก็เห็นว่าตามข้อเท็จจริงจำเลยได้ทำร้ายหลวงประจิติฯ โดยความพยายามด้วยความพยาบาทมาดหมาย และฟ้องของโจทก์ก็มิได้เป็นฟ้องเคลือบคลุมในข้อนี้ ฎีกาข้อ ค. เห็นว่าศาลอุทธรณ์วางโทษเพียง ๔ ปีตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๕๗ มิได้แรงเกินไป
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
