เนื้อความคำพิพากษา
ปัณหามาสู่สาลดีกามีเพียงว่า การที่จำเลยผู้เปนหลานได้เตะและตบตียายผู้เปนบุพพการีของจำเลย ไม่ถึงบาดเจ็บตามมาตรา ๓๓๘ นั้น จำเลยจะมีผิดตามาตรา ๒๕๕ หรือไม่ สาลดีกาเห็นว่าตามมาตรา ๒๕๕ ประสงค์ลงโทสผู้กะทำผิดถานประทุสร้ายแก่ร่างกายบุคคลบางจำพวก ฯลฯ ตามมาตรา ๒๕๔ เท่านั้น ฉะนั้นไนคดีนี้จึงยกมาตรา ๒๕๕ มาไช้เปนบทปรับไม่ได้ นับหนึ่งการที่จะเอาผิดแก่จำเลยตามมาตรา ๒๕๕ ต้องได้ความว่า จำเลยได้ทำร้ายร่างกายถึงบาดเจ็บ จึงพิพากสายืนตามสาลล่าง ที่ลงโทสจำเลยตามมาตรา ๒๒๘
