คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานสมคบกับพวกฆ่านายบุญตาย และลักทรัพย์ของนายบุญ
จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นสืบพยานโจทก์แล้วฟังว่า จำเลยได้ฆ่านายบุญตายจริง แต่กระทำโดยป้องกันตัวเกินแก่เหตุ และเชื่อว่าเอาทรัพย์ไปจริงดังฟ้อง จึงพิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙, ๒๙๓, ๖๓ ให้ลงโทษตามมาตรา ๒๔๙ จำคุก ๒๐ ปี และลดป้องกันตัวตามมาตรา ๕๓ และลดโทษฐานปราณีตามมาตรา ๘๙ อีกกึ่งหนึ่งคงจำคุก ๕ ปี
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ว่า ศาลไม่มีอำนาจลดโทษฐานป้องกันตัวเกินกว่าเหตุ และฟังคำรับชั้นสอบสวนของจำเลยไม่ได้
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญา ๒๔๙, ๒๙๓, ๖๓, ซึ่งมาตรา ๒๔๙ ก.ม.บัญญัติให้ลงโทษจำคุกผู้กระทำผิดไว้ ๓ สถาน สถานที่สูงสุดให้ประหารชีวิต และตาม ป.ม.วิ.อาญา ๑๗๖ บัญญัติว่า คดีซึ่งมีอัตราโทษอย่างสูงตั้งแต่ ๑๐ ปีขึ้นไป แม้จำเลยรับสารภาพ ศาลต้องฟังพยานโจทก์จนกว่าจะพอใจว่า จำเลยได้กระทำผิดจริง คดีนี้ ศาลได้ฟังคำพยานโจทก์แล้ว ได้ความว่า จำเลยฆ่านายบุญตายเป็นการป้องกันเกินกว่าเหตุ ศาลย่อมลงโทษเท่าที่จำเลยกระทำผิดได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
