คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยเป็นผู้ค้ำประกัน อ.สำหรับเงินค่าผูกขาดจับสัตว์น้ำในลำคลองและหนองต่าง ๆ บัดนี้ อ.ผิดนัดให้นำเงินค่าผูกขาดส่งต่อรัฐบาล โจทก์จึงฟ้องจำเลยผู้ค้ำประกัน ศาลขั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้จำเลยรับผิดสำหรับค่าผูกขาดใน พ.ศ.๒๔๓๖ ส่วนในปี พ.ศ.๒๔๓๕ นั้น โจทก์ผ่อนเวลาให้ อ.จำเลยจึงไม่ต้องรับผิด
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาตัดสินว่าในข้อค้านว่า่ได้มีการผ่อนเวลาใน พ.ศ.๒๔๗๖ นั้น เพียงแต่ลูกหนี้มีหนังสือขอผัดผ่อนไปนั้นไม่เรียกว่าเจ้าหนี้ยินยอมผ่อนเวลาตาม ม.๗๐๑ แห่งประมวลแพ่ง ฯ การที่โจทก์มิได้ฟ้องร้อยหรือขายทอดตลาดทันทีนั้นก็ไม่เรียกว่าผัดผอนดุจกัน ส่วนในปัญหาที่ว่า ใน พ.ศ.๒๔๗๕ ได้มีการยอกมผัดผ่อนแล้วจำเลยก็ไม่ควรต้องรับผิดใน พ.ศ.๒๔๓๖ ด้วย เพราะเป็นสัญญาฉะบับเดียวกันนั้น เมื่อสัญญาผูกขาดซึ่งจำเลยเซ็นค้ำประกันได้แบ่งความรับผิดในเงินค่าผูกขาดเป็นงวด ๆ ไปโดยชัดแจ้ง จึงเป็นสัญญาที่แบ่งแยกได้ จำเลยย่อมทราบความมุ่งหมายในการแบ่งแยกการชำระเงินเป็นงวด ๆ เมื่อจำเลยไม่ต้องรับผิดในงวดใด ก็ไม่หมายความว่าจำเลยจะไม่ต้องรับผิดในงวดอื่นที่ค้างชำระ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตามศาลล่าง ทั้ง๒
