คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยขุดดินถมดินปลูกสร้างโรงเรือนแลห้องแถวลงในลำคลอง แลที่ลาดของลำคลองบางยี่หน เจ้าพนักงานสั่งให้จำเลยรื้อถอน จำเลยก็หาทำตามคำสั่งไม่ จึงขอให้ลงโทษจำเลยแลให้บังคับจำเลยรื้อถอนโรงเรือนออกจากที่พิพาท ศาลเดิมเห็นว่าข้อเท็จจริงด้ความชัดว่า ที่พิพาทเป็นที่ลาดอยู่กลางระวางคลองบางยี่หนกับที่ดินโฉนดแผนที่ของจำเลยไม่มีทางจะทำให้เห็นว่าเป็นส่วนหนึ่งของลำคลอง พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนแลว่า โจท์ฎีกาว่า (๑) การที่ศาลไม่สืบพะยานนั้นทำให้ข้อเท็จจริงในสำนวนไม่กระจ่าง (๒) การที่น้ำท่วมถึงแลท่วมทุกฤดูน้ำนั้นย่อมแสดงว่าเป็นส่วนหนึ่งของลำคลอง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าตามฎีกาข้อ ๑ ที่โจทก์ขอสืบพะยานว่าสิ่งที่จำเลยปลูกสร้างทำให้ไม่สดวกแก่การเดินเรือ เห็นว่าเป็นข้อความที่ไม่ทำให้เกิดเป็นหลักฐานในการกำหนดเขตต์คลองแต่อย่างใด เมื่อมีพะยานหลักฐานอื่นเพียงพอแล้ว ศาลก็ไม่จำต้องฟังพะยานในข้อนี้ ตามฎีกาข้อ ๒. เห็นว่าเมื่อที่รายนี้เป็นที่ลาดติดกับคลอง แม้น้ำจะท่วมถึงในฤดูน้ำท่วมก็ไม่ทำให้ที่นั้นกลายเป็นทางหลวงหรือเป็นส่วนหนึ่งของคลองได้เหตุที่น้ำท่วมอย่างเดียวไม่เพียงพอที่จะชี้ประกาใดได้ต้องอาศัยข้อเท็จจริงอย่างอื่นประกอบพิพากษาให้ยกฎีกาโจทก์
