คำฟ้องและคำให้การ
ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า เจ้าพนักงานบังคับคดีจังหวัดศรีษะเกษได้ยึดที่ดินของจำเลยปรากฏว่าที่ดินที่ยึดนี้ทับที่ดินของผู้ร้อง ขอให้ศาลพิพากษาหรือสั่งปล่อยที่ดินที่ยึดทับที่ดินของผู้ร้อง
โจทก์ให้การว่า ที่ดินที่โจทก์นำยึดนั้นเป็นที่ดินของจำเลย ศาลชั้นต้นฟังว่า พยานหลักฐานของผู้ร้องไม่มีเหตุผลที่จะฟังได้ว่าโจทก์นำยึดที่ดินของจำเลยทับที่ดินของผู้ร้อง พิพากษายกคำร้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ผู้ร้องอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับ ให้ถอนการยึดที่ดินซึ่งทับที่ดินของผู้ร้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ที่พิพาทเป็นที่ดินของผู้ร้อง ถึงแม้จะฟังว่าผู้ร้องได้ขอออกโฉนดที่ดินทับที่ดินตามหนังสือรับรองการทำประโยชน์ของจำเลยก็ตาม แต่คดีไม่ปรากฏว่าได้มีการฟ้องคดีเพื่อเอาคืน ซึ่งการครอบครองจากผู้ร้องภายใน ๑ ปี นับแต่เวลาถูกแย่งการครอบครองตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๓๗๕ มิใช่นับแต่วันรู้ว่าถูกแย่งการครอบครองจำเลยหมดสิทธิในที่พิพาทนั้นแล้ว โจทก์ไม่มีอำนาจยึดไปชำระหนี้ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
