คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์หาว่าจำเลยทั้งสองสำนวนเก็บน้ำมันก๊าศซึ่งเป็นน้ำมันเชื้อเพลิงชะนิดธรรมดาไว้ในครอบครองสำหรับจำหน่ายที่ร้านค้าของจำเลยอันเป็นสถานที่ซึ่งไม่ได้รับอนุญาต และจำเลยได้จำหน่ายขายให้ผู้มีชื่อไปคนละขวดเบียร์ใหญ่ (๐.๖๒๕ ลิตร์)
จำเลยให้การรับว่าได้เก็บน้ำมันก๊าศไว้สำหรับจำหน่ายขายที่ร้านค้าของจำเลยอันเป็นสถานที่ซึ่งไม่ได้รับอนุญาต แต่ปฏิเสธว่าไม่ได้ขาย ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยขายน้ำมันก๊าศจริงดังข้อหา แต่เห็นว่าตามมาตรา ๑๘ น้ำมันเชื้อเพลิงชะนิดธรรมดาปริมาณไม่เกิน ๕๐๐ ลิตร์ จำเลยย่อมเก็บและจำหน่ายได้ เอาผิดตามมาตรา ๔๘ ไม่ได้ ส่วนที่โจทก์อ้างมาตรา ๕๓(ข) คำฟ้องไม่มีกล่าวว่าจำเลยทำผิดอย่างอื่นอีก พิพากษายกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงดังศาลชั้นต้น แต่เห็นว่าจำเลยเก็บและจำหน่ายน้ำมันก๊าศในสถานที่ ๆ ไม่ได้รับอนุญาตต้องมีผิด พิพากษากลับให้ปรับ ๑๐ บาท โดยลดกึ่งแล้ว ตาม พ.ร.บ.น้ำมันเชื้อเพลิง ๒๔๗๔ มาตรา ๕๓ (ข) จำเลยทั้ง ๒ ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ตามพ.ร.บ.น้ำมันเชื้อเพลิง ๒๔๗๔ มาตรา ๑๘ วรรคหลังมีความชัดว่าในกรณีที่น้ำมันไม่เกิน ๕๐๐ ลิตร์ ก็ยังต้องเก็บและจำหน่ายในสถานที่ซึ่งได้รับอนุญาต เมื่อจำเลยเก็บและจำหน่ายน้ำมันรายนี้ที่ร้านค้าจำเลยอันเป็นสถานที่ซึ่งไม่ได้รับอนุญาต จึงมีความผิดตาม ม. ๕๓(ข)
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน()
