คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นสองสำนวน สำนวนแรกว่าจำเลยเป็นเจ้าพนักงานบังคับให้นายแลให้สินบน สำนวนที่ ๒ ว่าจำเลยเป็นเจ้าพนักงานบังคับให้นายก๊วยให้สินบน ขอให้ลงโทษ
จำเลยให้การปฏิเสธทั้งสองสำนวน ศาลชั้นต้น สั่งให้พิจารณาคดีรวมกันและฟังว่าจำเลยได้กระทำผิดจริงตามฟ้อง พิพากษาลงโทษตาม ก.ม.อาญา ม.๑๓๖ ใหัจำคุกจำเลย ๒ กะทง ๆ ละ ๕ ปี รวมเป็น ๑๐ ปี
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า
จำเลยฎีกาในข้อเท็จจริงว่า จำเลยไม่ได้กระทำผิด และศาลกำหนดโทษแรงไปแต่คดีนี้ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงยืนตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ลงโทษจำคุกจำเลยแต่ละกะทงไม่เกิน ๕ ปี
จำเลยฎีกาในข้อเท็จจริงตลอดทั้งการใช้ดุลยพินิจกำหนดโทษไม่ได้ ต้องห้ามตาม ป.ม.วิ.อาญา ม.๒๑๘ และจำเลยฎีกาในข้อกฎหมายว่าคดี ๒ เรื่องนี้เดิมจำเลยถูกฟ้องยังศาลทหาร ซึ่งได้อำนาจมาตามคำสั่งผู้บัญชาการทหารสูงสุด แต่ตำแหน่งผู้บัญชาการทหารสูงสุดตั้งขึ้นโดยไม่มีกฎหมายสนับสนุนไม่ถูกต้องตาม พ.ร.บ.กฎอัยยการศึก คำสั่งผู้บัญชาการทหารสูงสุดจึงเป็นโมฆะการพิจารณาของศาลทหารจึงไม่เกิดผลตามกฎหมาย
ศาลฎีกาเห็นว่า ตามมาตรา ๘ แห่ง พ.ร.บ.กฎอัยยการศึก (ฉะบับที่ ๓) พ.ศ.๒๔๘๗ บัญญัติว่า "บรรดาคดีอาญาที่ค้างพิจารณาอยู่ในศาลทหารในวันใช้ พ.ร.บ.นี้ ซึ่งศาลทหารไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาตามความใน พ.ร.บ.นี้แล้วนั้น ให้โอนมาให้ศาลพลเรือนพิจารณาพิพากษาต่อไป" เมื่อมีกฎหมายรับรองให้โอนคดีที่ศาลทหารค้างชำระอยู่มาให้ศาลพลเรือนพิจารณาพิพากษาต่อไปดังนี้แล้ว การพิจารณาพิพากษาคดี ๒ เรื่องนี้จึงเป็นการชอบด้วยกฎหมายโดยตลอด
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย
