Loading...
กฎหมาย กฎหมาย
Secondary Logo Secondary Logo
กฎหมาย กฎหมาย
กฎหมาย กฎหมาย
หน้าแรก
ปรึกษาทนายความที่ออนไลน์ตอนนี้ ทนายความทั้งหมด
คดีแพ่ง ธุรกิจ และทรัพย์สิน คดีแพ่งทั่วไปและสัญญา หนี้สิน บัตรเครดิต และบังคับคดี คดีที่ดินและอสังหาริมทรัพย์ คดีละเมิดและเรียกค่าเสียหาย คดีหุ้นส่วนและบริษัท คดีธุรกิจและการค้า คดีลิขสิทธิ์และเครื่องหมายการค้า คดีล้มละลายและฟื้นฟูกิจการ คดีคุ้มครองผู้บริโภค คดีอาญา ทุจริต และฟอกเงิน คดีอาญาทั่วไป คดีอาญาทุจริตและประพฤติมิชอบ คดี ป.ป.ช. และ ป.ป.ท. คดีผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมือง คดีฟอกเงินและยึดทรัพย์ คดียาเสพติด คดีเด็กและเยาวชน คดีครอบครัวและมรดก คดีหย่า อำนาจปกครองบุตร (คนไทย) คดีหย่า อำนาจปกครองบุตร (คู่สมรสต่างประเทศ) คดีมรดก พินัยกรรม และทรัพย์สิน คดีครอบครัวและมรดก (ทั่วไป) คดีไซเบอร์และออนไลน์ คดีฉ้อโกงออนไลน์และหลอกโอนเงิน คดีหมิ่นประมาทออนไลน์และโซเชียล คดี พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์และอาชญากรรมไซเบอร์ คดีออนไลน์และเทคโนโลยี (ทั่วไป) คดีแรงงาน จราจร และปกครอง คดีแรงงานและการเลิกจ้าง คดีจราจรและอุบัติเหตุรถชน คดีปกครอง วินัยข้าราชการและรัฐวิสาหกิจ คดีเฉพาะทางและระหว่างประเทศ คดีทางการแพทย์และสาธารณสุข คดีบัญชีและภาษีอากร คดีขนส่งทางทะเลและการค้าระหว่างประเทศ คดีประกันภัยและสินไหมทดแทน คดีคนต่างด้าว วีซ่า และใบอนุญาตทำงาน
ให้แพลตฟอร์มเลือกทนายให้ สมัครเป็นทนายความ
Secondary Logo Secondary Logo
ลืมรหัสผ่าน?
สลับบัญชีตัวอย่าง โหมดสาธิต · ไม่ต้องใช้รหัสผ่าน

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 828/2526

พ.ศ. 2526 ศาลฎีกา

ย่อหลักกฎหมาย

เมื่อค่าครองชีพซึ่งรัฐวิสาหกิจจ่ายให้ตามมติของคณะรัฐมนตรีเป็นค่าจ้างประเภทหนึ่งซึ่งจะต้องจ่ายในอัตราเหมาเดือนมิได้จ่ายให้เฉพาะวันที่มาทำงานและไม่มีการหักวันหยุดวันลาต่างๆ อันแตกต่างกับการจ่ายค่าจ้างรายชั่วโมงตามปกติของโจทก์ ดังนั้นการคำนวณค่าล่วงเวลารายชั่วโมงของค่าครองชีพให้แก่โจทก์จึงต้องเอาจำนวนค่าครองชีพหารด้วย 30 คูณด้วย 8 (จำนวนชั่วโมงที่โจทก์ทำงานแต่ละวัน) หาใช่เอา 21.75 อันเป็นวันทำงานโดยเฉลี่ยของโจทก์ในแต่ละเดือนคูณด้วย 8 มาเป็นตัวหารไม่

คำฟ้องและคำให้การ

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยจ้างโจทก์เป็นลูกจ้างประจำ ได้รับค่าจ้างเป็นรายชั่วโมง ทำงานวันละ ๘ ชั่วโมง สัปดาห์หนึ่งทำงาน ๕ วัน ไม่มีการจ่ายค่าจ้างในวันหยุดโจทก์ได้รับค่าจ้างจากจำเลยเฉลี่ยเป็นรายเดือนเท่ากับอัตราชั่วโมงคูณด้วยจำนวนชั่วโมงที่ทำงานในหนึ่งวันคูณด้วยจำนวนวันโดยเฉลี่ยต่อหนึ่งเดือน เท่ากับอัตราค่าจ้างชั่วโมงละ x ๘ x ๒๑.๗๕ จำเลยคำนวณค่าจ้างของโจทก์โดยวิธีดังกล่าวในการจ่ายเงินทุกชนิดให้แก่โจทก์ เช่น โบนัส ค่าชดเชยเมื่อเลิกจ้าง แต่เมื่อจำเลยจ่ายค่าครองชีพให้แก่โจทก์เดือนละ ๓๐๐ บาท จำเลยเฉลี่ยรายชั่วโมงเพื่อนำมาคิดค่าล่วงเวลาโดยวิธีหารเฉลี่ยด้วย เศษ ๓๐๐ ส่วน ๘ x ๓๐ ซึ่งไม่ตรงกับข้อเท็จจริงในการทำงานของโจทก์และในการคิดค่าจ้างตามปกติให้โจทก์

จำเลยควรจะต้องคำนวณโดยเฉลี่ยจาก เศษ ๓๐๐ ส่วน ๘ x ๒๑.๗๕ จึงจะถูกต้อง เป็นเหตุให้โจทก์ได้รับค่าจ้างโดยเฉลี่ยของเงินค่าครองชีพน้อยลงเมื่อโจทก์ทำงานล่วงเวลาหรือทำงานในวันหยุด ขอให้ศาลพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าล่วงเวลา ค่าทำงานในวันหยุด ค่าล่วงเวลาในวันหยุดที่ขาดไปและให้จำเลยคิดเฉลี่ยเงินค่าครองชีพเป็นรายชั่วโมงโดยถือเอา ๘ x ๒๑.๗๕ เป็นตัวหารตั้งแต่วันฟ้องเป็นต้นไป

จำเลยให้การว่า การที่จำเลยจ่ายค่าครองชีพโดยใช้ ๓๐ เป็นตัวหารนั้นปฏิบัติตามติดคณะรัฐมนตรี จำเลยเฉลี่ยอัตราค่าครองชีพสำหรับลูกจ้างรายชั่วโมงโดยใช้สูตร เศษ ๓๐๐ ส่วน ๘ x ๓๐ ค่าครองชีพถือเป็นค่าจ้างอีกประเภทหนึ่งซึ่งจ่ายในอัตราเหมาเดือน ไม่มีการหักวันหยุด วันลาต่าง ๆ แตกต่างจากค่าแรงปกติ ซึ่งจะหักวันหยุด วันลาต่าง ๆ คงจ่ายเฉพาะวันเวลาที่โจทก์ทำงานจริง ๆ เท่านั้น การจ่ายค่าแรงให้โจทก์ถือว่าในหนึ่งเดือน โจทก์จะมีเวลาทำงาน ๒๑.๗๕ วัน จำเลยไม่สามารถจ่ายค่าครองชีพให้โจทก์โดยการคำนวณเฉลี่ยจาก เศษ ๓๐๐ ส่วน ๘ x ๒๑.๗๕ ตามฟ้องได้ขอให้ศาลพิพากษายกฟ้อง

คำพิพากษาศาลล่าง

ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยว่า จำเลยคำนวณจำนวนเงินค่าล่วงเวลาและค่าทำงานในวันหยุดให้โจทก์ถูกต้องแล้ว พิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์ต่อศาลฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัย

ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า ตามหนังสือสำนักงานเลขาธิการคณะรัฐมนตรี ด่วนมาก ที่ สร. ๐๒๐๒/ว. ๒๐๗ ลงวันที่ ๒๘ ตุลาคม ๒๕๒๓ ถึงรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง แจ้งมติคณะรัฐมนตรีอนุมัติให้จ่ายเงินค่าครองชีพแก่พนักงานและลูกจ้างของรัฐวิสาหกิจมีความดังนี้ "๑.๑ กรณีที่เป็นพนักงานหรือลูกจ้างรายเดือนให้จ่ายเงินค่าครองชีพในอัตราเดือนละ ๔๐๐ บาท สำหรับผู้ที่ได้รับเงินเดือนหรือค่าจ้างเท่ากับหรือต่ำกว่า ๓,๐๓๐ บาทต่อเดือน หรือในอัตราเดือนละ ๓๐๐ บาท สำหรับผู้ที่ได้รับเงินเดือนหรือค่าจ้างเกินกว่า ๓,๐๓๐ บาท แต่ไม่เกิน ๕,๖๕๐ บาทต่อเดือน" "๑.๒ กรณีที่เป็นพนักงานหรือลูกจ้างรายวันให้ได้รับเงินค่าครองชีพดังกล่าวตามข้อ ๑.๑ หารด้วย ๓๐"

จะเห็นว่าการจ่ายค่าครองชีพนี้เป็นค่าจ้างประเภทหนึ่งซึ่งจะต้องจ่ายในอัตราเหมาเดือน มิได้จ่ายให้เฉพาะวันที่มาทำงาน และไม่มีการหักวันหยุด วันลาต่าง ๆ อันแตกต่างกับการจ่ายค่าจ้างของโจทก์ตามปกติซึ่งถือว่าในหนึ่งเดือนจะมีเวลาทำงาน ๒๑.๗๕ วัน ทั้งในกรณีที่เป็นพนักงานหรือลูกจ้างรายวันตามข้อ ๑.๒ ก็กำหนดให้หารด้วย ๓๐ ฉะนั้น ที่จำเลยใช้ ๓๐ เป็นตัวหารจึงถูกต้องตามมติคณะรัฐมนตรีแล้ว

ผลคำพิพากษา

พิพากษายืน

ข้อมูลคดี

องค์คณะผู้พิพากษา
พิพัฒน์ จักรางกูร · ขจร หะวานนท์ · ดุสิต วราโห
ศาลล่าง
ศาลแรงงานกลาง - นายกอบเกียรติ รัตนพานิชศาลอุทธรณ์ -
แหล่งที่มา
กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนก
สืบค้นที่ศาลฎีกา
มีเรื่องคล้ายคดีนี้?
เล่าเรื่องของคุณให้ระบบประเมินเบื้องต้นฟรี หรือปรึกษาทนายความที่ดูข้อเท็จจริงของคุณโดยตรง

ข้อมูลคำพิพากษาเพื่อการค้นคว้า ข้อเท็จจริงของแต่ละคดีแตกต่างกัน ไม่ใช่คำแนะนำทางกฎหมายสำหรับเรื่องของคุณ ฉบับที่ใช้อ้างอิงคือฉบับของศาลฎีกา

ติดต่อเรา
เลือกช่องทางที่ต้องการ

ยินดีต้อนรับ 👋
กรอกข้อมูลเพื่อให้เจ้าหน้าที่ติดต่อกลับได้