คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้จำเลยต้องหาว่าพาฝิ่นเข้ามาในราชอาณาจักรไทยโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงาน โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยตาม พรบ ฝิ่นฉะบับที่ ๔ พ.ศ. ๒๔๘๑ ม. ๔ ศาลจังหวัดเชียงรายลงโทษจำคุกจำเลย ๑ เดือน ลดกึ่งหนึ่งตามกฎหมายอาญามาตรา ๕๙ คงจำ ๑๕ วัน
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ว่าตามบทกฎหมายบัญญัติให้ลงโทษทั้งจำทั้งปรับ ศาลลงโทษจำคุกอย่างเดียวโดยไม่ปรับด้วยไม่ชอบ
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า แม้ พรบ ฝิ่นฉะบับที่ ๔ พ.ศ. ๒๔๘๑ จะบัญญัติโทษไว้ทั้งจำและปรับ ก็ดี แต่ตามกฎหมายอาญา ม. ๒๓ ซึ่งเป็นกฎหมายใช้ทั้วไปในสรรพคดีชำระการกระทำผิดบัญญัติให้อำนาจศาลที่จะลงโทษปรับจำเลยด้วยหรือไม่ก็ได้ อยู่ในดุลยพินิจของศาล จึงพิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่า การที่ศาลจะยกโทษปรับคงลงแต่โทษจำสถานเดียวได้นั้นก็ฉะเพาะแต่ความผิดทีเข้าอยู่ในกรอบแห่งกฎหมายอาญาเท่านั้น มิได้ใช้ทั่วไปในสรรพคดีอย่างอื่นที่บัญญัติโทษไว้เป็นพิเศษ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าสำหรับคดีนี้มีกฎหมายอาญา ม. ๒๓ เป็นบทบัญญัติให้ศาลใช้ดุลยพินิจลงโทษจำคุกแต่จำเลยสถานเดียวได้จึง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
