คำฟ้องและคำให้การ
ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ขับไล่จำเลยออกจากห้องเช่า กับใช้ค่าเสียหายเดือนละ 1,750 บาท
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "คดีมีปัญหาข้อกฎหมายตามฎีกาของจำเลยข้อ 2(ข) ว่า คำสั่งของศาลชั้นต้นในการพิจารณาคำร้องของจำเลยที่ขอให้มีคำสั่งเรียกพยานเอกสาร ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 123 วรรคสอง หรือไม่
พิเคราะห์แล้ว ข้อเท็จจริงปรากฏว่า จำเลยยื่นคำร้องลงวันที่ 31 สิงหาคม 2519 อ้างว่าต้นฉบับหนังสือสัญญาเช่าห้องพิพาทตามบัญชีระบุพยานจำเลย อยู่ในความครอบครองของนางพิมพรรณ ประดิษฐ์บาทุกาซึ่งอยู่ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา ขอให้ศาลมีคำสั่งเรียกเอกสารสัญญาเช่านั้น ศาลชั้นต้นสอบถามคู่ความแล้ว โจทก์ปฏิเสธว่าสัญญาเช่าดังกล่าวไม่มี จำเลยแถลงยืนยันว่ามีศาลชั้นต้นมีคำสั่งในรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ 7ตุลาคม 2519 ให้จำเลยติดต่อกับนางพิมพรรณโดยตรงก่อน เพราะจำเลยทราบที่อยู่ดีอยู่แล้ว เมื่อปรากฏว่านางพิมพรรณตอบมาอย่างไรก็ให้จำเลยนำแสดงต่อศาล เพื่อพิจารณาดำเนินการในชั้นต่อไป ดังนี้ เห็นว่า เป็นกรณีที่จำเลยขอให้ศาลมีคำสั่งเรียกพยานเอกสารซึ่งอยู่ในความครอบครองของบุคคลภายนอก ซึ่งโจทก์คัดค้านว่าเอกสารนั้นไม่มีอยู่จริง
ฉะนั้นการที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งดังกล่าวก่อนที่จะมีคำสั่งเรียกพยานเอกสาร จึงเป็นกระบวนพิจารณาในชั้นพิจารณาคำร้องของจำเลยว่าคำร้องนั้นรับฟังได้หรือไม่ อันชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 123 วรรคสอง ที่ให้นำบทบัญญัติในวรรคก่อนว่าด้วยการที่คู่ความฝ่ายที่อ้างเอกสารยื่นคำขอและการที่ศาลมีคำสั่งมาใช้บังคับโดยอนุโลมนั้นแล้ว หาใช่ว่าเมื่อจำเลยยื่นคำขอก็ให้ศาลมีคำสั่งเรียกพยานเอกสารไปเลยทีเดียวดังจำเลยฎีกานั้นไม่ คดีไม่มีเหตุให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้พิจารณาพิพากษาใหม่แต่อย่างใด"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
