คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยใช้ค่าไม้ที่ค้างชำระดังปรากฏตามสัญญาหมาย ก.ข. ท้ายฟ้อง จำเลยต่อสู้ว่าไม่ได้เป็นลูกหนี้โจทก์ และไม่ต้องรับผิดชอบอย่างใด โจทก์เป็นตัวแทนหรือนายหน้าบอกขายไม้ให้จำเลย โจทก์รับเงินค่ามัดจำแทนเจ้าของไม้ไปแล้ว ครั้นถึงกำหนดโจทก์และเจ้าของไม้นำไม้มาส่งไม่ทันกำหนด ไม่ครบจำนวน เป็นไม้ไม่ดี แตกผุ ไม่ถูกต้องตรงตามสัญญา จำเลยจะไม่รับซื้อไม้นั้น โจทก์กับเจ้าของไม้อ้อนวอนให้จำเลยรับซื้อไว้ จำเลยขัดไม่ได้ จึงรับซื้อไว้ทั้งไม่ครบจำนวน และได้ชำระเงินค่าไม้แก่เจ้าของเสร็จสิ้นแล้ว และได้คืนเงินมัดจำไป โจทก์ไม่เคยหวงค่าไม้จากจำเลยเลย และตัดฟ้องว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า สัญญาหมาย ก.ข. เป็นสัญญาจะซื้อขายไม้ตามรายการในสัญญา ผู้ขายจะต้องส่งไม้ให้แก่ผู้ซื้อภายในกำหนดเวลา กรรมสิทธิยังไม่โอนไปยังผู้ซื้อจนกว่าจะได้มีการตรวจคัดและคำนวนไม้ โจทก์อ้างว่า ได้นำส่งไม้แก่จำเลยครบถ้วนตามสัญญาแล้ว ข้อนี้จำเลยปฏิเสธ โจทก์มีหน้าที่ต้องนำสืบ และศาลเชื่อตามข้อต่อสู้ของจำเลย พิพากษายกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยซื้อไม้จากโจทก์แล้ว ไม่ชำระราคา จำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ทำผิดสัญญา จำเลยได้รับซื้อไม้ไว้จากนายเดชา โจทก์เป็นผู้ทำการแทนนายเดชา จำเลยได้ชำระเงินแก่นายเดชาแล้ว ดั่งนี้โจทก์มีหน้าที่ต้องนำสืบก่อน โจทก์คัดค้านว่า ข้อที่ว่าจำเลยขอสืบว่าโจทก์เป็นเพียงตัวแทนของนายเดชา ซึ่งตามสัญญาซื้อขายหมาย ก.ข. ไม่ปรากฏว่าทำการแทนนายเดชานั้น ขัดกับ ป.วิ.แห่ง มาตรา ๙๔(ข)
ศาลฎีกาเห็นว่า การที่จำเลยจะนำสืบว่านายเดชาเป็นตัวการซึ่งมิได้เปิดเผยชื่อ บัดนี้กลับแสดงให้ปรากฏและเข้ารับเอาสัญญาที่โจทก์ทำไว้แทน ตาม ป.พ.พ.มาตรา ๘๐๖ ย่อมนำสืบได้ และเชื่อว่านายเดชาเป็นเจ้าของไม้ และโจทก์เป็นตัวแทนมาทำสัญญาแทนนายเดชา
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
