คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ศาลล่างทั้ง ๒ พิพากษาต้องกันว่ ป.จำเลยมีผิดฐานฆ่า ร.ตายโดยเจตนาตามมาตรา ๒๔๙ ให้จำคุก ๑๕ ปีส่วน ช.จำเลยไม่มีผิดให้ปล่อยตัวไป ทางพิจารณาได้ความว่า มีผู้ร้าย ๓ คนขึ้นไปลักทรัพย์บนเรือนของ ส.พี่สาว ป.จำเลย ส.เรียกให้คนช่วย จำเลยทั้ง ๒ กับพวกจึงไปช่วยตามผู้ร้าย แล้วปรากฎว่า ป.จำเลยได้ยิงถูก ร. ตาย ฝ่ายโจทก์นำสืบว่าโจทก์ได้ใช้ให้ ร. กับนายรีบุตร์ชายไปตามม้าของโจทก์ที่หนี้ไปแล้วนายรีกลับมาบอกว่า ร. ถูก ป.จำเลยยิงตาย แลว่าเวลาเกิดเหตุเป็นเวลา ๑๐ ทุ่มเศษและพะยานโจทก์ได้ยินเสียงปืนลั่นนัดเดียว ฝ่ายจำเลยนำสืบว่าจำเลยกับ ข.ไปช่วยไล่ตามจับผู้ร้าย ๆ ยิงจำเลย ๑ นัด จำเลยจึงยิงตอบไปนัดหนึ่งถูกคนร้ายล้มลง ปรากฎว่าเป็น ร.ผู้ตาย แลว่าเวลาเกิดเหตุเป็นเวลา ๒ ยามเศษ และพะยานจำเลยว่าได้ยินเสียงปืนลั่น ๒ นัด
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามคำพะยานชั้นไต่สวนมีคำของ อ.เจ้าของที่ซึ่งเกิดเหตุให้ควรว่าเวลาเกิดเหตุเป็นเวลา ๒ ยามเศษแลมีเพียงปืนลั่น ๒ นัดไม่ใช่นัดเดียว คำให้การนี้ฝ่ายโจทก์เป็นผู้อ้างแต่กลับเป็นประโยชน์ฝ่ายจำเลย แลเมื่อประกอบกับพะยานฝ่ายจำเลยแล้วน่าเชื่อว่าเกิดเหตุเวลา ๒ ยามเศษ แลมีเสียงปืนลั่น ๒ นัด ส่วนในข้ออื่นพะยานจำเลยให้การชั้นไต่สวนตรงกับที่เบิกความต่อศาล แต่พะยานโจทก์ถ้อยคำที่ให้การชั้นไต่สวนกับชั้นศาลไม่ตรงกัน ย่อมเป็นข้อสงสัยอยู่มากในที่สุดฟังว่าคดีสมทางฝ่ายจำเลย
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับศาลล่าง ให้ปล่อยตัวจำเลยไป หมายเหตุ คำให้การชั้นไต่สวนของ อ.ที่ศาลฎีกากล่าวนั้นไม่ได้มาเบิกความต่อศาล โดยไม่ปรากฎเหตุผลในสำนวน
