คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์จำเลยเป็นบุตรพระศิริผลและนางนุ่ม
โจทก์ฟ้องว่าพระศิริผลตายโดยได้ทำพินัยกรรมลงวันที่ ๒๖ สิงหาคม ๒๔๙๒ ยกทรัพย์มรดกให้แก่โจทก์ทั้งสิ้น และว่าพินัยกรรมของพระศิริผลลงวันที่ ๙ กุมภาพันธ์ ๒๔๙๔ ที่จำเลยมีไว้นั้ ไม่สมบูรณ์ขอให้โจทก์แต่ผู้เดียวเป็นผู้รับมรดก จำเลยต่อสู้ว่าพินัยกรรมฉบับที่จำเลยถือไว้เป็นพินัยกรรมที่ถูกต้อง ในวันชี้สองสถาน ศาลกะประเด็น ๓ ข้อซึ่งโจทก์รับว่าประเด็นทั้งสามข้อนั้นโจทก์มีหน้าที่สืบก่อน ศาลชั้นต้นฟังว่า พินัยกรรมฉบับที่จำเลยถือเป็นเจตนากำหนดการเผื่อตายไว้เป็นครั้งสุดท้ายฉบับของโจทก์จึงต้องเพิกถอนไปตาม ป.พ.พ.มาตรา ๑๖๙๔ แม้คดีจะฟังได้ว่าโจทก์ได้ปกครองมรดกของมารดาร่วมมากับบิดาโจทก์ แต่โจทก์ไม่ได้ฟ้องขอแบ่งมรดกส่วนมารดา จึงพิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ที่โจทก์ฎีกาเรื่องหน้าที่นำสืบว่าภาระการพิศูจน์ตกเป็นหน้าที่ของจำเลยต้องนำสืบก่อน แม้โจทก์รับนำสืบก่อนก็ดี แต่เมื่อโจทก์นำสืบและจำเลยนำสืบแล้วก็ชอบที่จะให้โจทก์นำสืบแก้ได้อีกครั้งหนึ่งนั้น ปรากฎว่าเมื่อโจทก์ยื่นคำแถลงในเรื่องนี้และศาลชั้นต้นสั่งไม่อนุญาตตามที่โจทก์ขอแล้ว โจทก์หาได้โต้แย้งคำสั่งไว้อย่างใดไม่ โจทก์ได้นำสืบก่อนตามที่รับนำสืบไว้จนจำเลยนำสืบแก้เสร็จสิ้นไปแล้ว โจทก์จะอุทธรณ์ฎีกาคำสั่งในเรื่องหน้าที่นำสืบไม่ได้ตาม ป.วิ.แพ่ง มาตรา ๒๒๖,๒๔๗
อนึ่ง ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงตามศาลล่างว่าพินัยกรรมฉบับที่จำเลยถือเป็นพินัยกรรมที่ชอบด้วยกฎหมาย
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน
