คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๓๑ มกราคม ๒๕๑๘ เวลากลางคืนหลังเที่ยงจำเลยได้บังอาจใช้มีดโกนเป็นอาวุธเฉือนทำร้ายร่างกายนายประดิษฐ์ พระอัมพร ที่คอด้านหน้าโดยเจตนาฆ่าให้ตาย จำเลยลงมือทำความผิดไปตลอดแล้ว แต่การกระทำไม่บรรลุผล เพราะในขณะที่จำเลยกำลังทำผิดอยู่นั้นได้มีผู้มีชื่อมาแย่งมีดโกนจากจำเลยได้ประกอบกับแพทย์ได้รักษาไว้ทันท่วงที นายประดิษฐ์จึงไม่ถึงแก่ความตาย บาดแผลที่นายประดิษฐ์ถูกทำร้ายถึงบาดเจ็บสาหัสป่วยเจ็บด้วยอากรทุกขเวทนาเกินกว่า ๒๐ วัน และประกอบกรณียกิจตามปกติไม่ได้เกินกว่า ๒๐ วัน เหตุเกิดที่ตำบลวังเมือง อำเภอลาดยาว จังหวัดนครสวรรค์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๐ ริบมีดโกนของกลาง
จำเลยให้การว่าผู้เสียหายกับพวกกลุ้มรุมทำร้ายจำเลย จำเลยกระทำไปเพื่อเป็นการป้องกันตัว
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘, ๘๐ จำคุก ๑๐ ปี จำเลยให้การชั้นสอบสวนและคำรับชั้นจับกุมเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา ลดโทษให้ ๑ ใน ๔ คงจำคุก ๖ ปี ๘ เดือน ริบมีดโกนของกลาง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ขณะที่ผู้เสียหายกำลังยืนดูมวยอยู่มิได้ระวังตัว จำเลยใช้มีดโกนปาน (ในลักษณะที่ชกเฉี่ยวปาด) ที่บริเวณคอผู้เสียหายมีบาดแผลยาวถึง ๑๐ เซนติเมตร นายแพทย์สุทัศน์เบิกความว่าที่คอมีหลอดคอกับเส้นโลหิตใหญ่เป็นอวัยวะสำคัญ บาดแผลของผู้เสียหายถูกเส้นโลหิตดำขาด แต่ไม่ถูกเส้นโลหิตแดง ถ้าหากเส้นโลหิตแดงใหญ่ขาดทำให้ถึงตายได้ เห็นว่าจำเลยเลือกทำร้ายผู้เสียหายที่อวัยวะสำคัญและกระทำโดยแรงมีบาดแผลฉกรรจ์ด้วยอาวุธมีดโกนชนิดพับได้อย่างที่ใช้กันในร้านตัดผม ใบมีดยาว ๕ นิ้วฟุต กว้าง ๑ นิ้วมือเศษ ทั้งใบมีดและด้ามยาวคืบเศษ แสดงให้เห็นว่าจำเลยมีเจตนาฆ่าผู้เสียหาย แต่การกระทำของจำเลยไม่บรรลุผล ผู้เสียหายไม่ถึงแก่ความตาย จำเลยจึงมีความผิดฐานพยายามฆ่าผู้เสียหาย
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
