คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์
จำเลยให้การและฟ้องแย้งว่าที่ดินพิพาทเป็นของจำเลย จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์ตามราคาที่ดินพิพาทซึ่งมีราคา 47,500 บาท อยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลแขวงพิษณุโลก ศาลชั้นต้นไม่มีอำนาจพิจารณาพิพากษาตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรมมาตรา 18 จึงมีคำสั่งให้โอนคดีไปพิจารณาที่ศาลแขวงพิษณุโลกตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรม มาตรา 16 วรรคสามจำเลยยื่นคำร้องขออนุญาตยื่นอุทธรณ์เฉพาะปัญหาข้อกฎหมายโดยตรงต่อศาลฎีกา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 223 ทวิ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นอนุญาตศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "เห็นว่า แม้โจทก์จะฟ้องขอให้ห้ามจำเลยและบริวารยุ่งเกี่ยวกับที่ดินพิพาท อันเป็นคดีที่มีคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวณเป็นราคาเงินได้แต่เมื่อจำเลยให้การโต้แย้งกรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาทว่าเป็นของจำเลยจึงเปลี่ยนเป็นคดีที่มีคำขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันอาจคำนวณเป็นราคาเงินได้หรือเป็นคดีที่มีทุนทรัพย์เมื่อราคาที่ดินพิพาทซึ่งเป็นทุนทรัพย์ของคดีไม่เกินสามแสนบาท คดีจึงอยู่ในอำนาจพิจารณาพิพากษาของศาลแขวงพิษณุโลก ศาลชั้นต้นชอบที่จะมีคำสั่งให้โอนคดีไปยังศาลแขวงพิษณุโลกซึ่งคดีอยู่ในเขตอำนาจตามพระธรรมนูญศาลยุติธรรม มาตรา 16วรรคสี่ ได้ อุทธรณ์ของจำเลยฟังไม่ขึ้น"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
