คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าที่พิพาทอยู่ในเขตต์วัดโพธาราม จำเลยทำสัญญาเช่าจากสรรพากรบัดนี้สัญญาสิ้นอายุแล้ว โจทก์สั่งให้จำเลยออก จำเลยไม่ย่อมออก กระทรวงธรรมการจึงมอบอำนาจให้โจทก์ฟ้องขับไล่ จำเลยต่อสู้ว่า เจ้าอาวาศอนุญาตให้จำเลยอยู่ไปก่อน และเจ้าอาวาศอนุญาตให้จำเลยอยู่ไปก่อน และเจ้าอาวาศมาเบิกความว่า ที่รายนี้เป็นที่อุปจารสงฆ์สำหรับสร้างสาธารณสถาน เวลานี้ยังไม่สร้างจึงอนุญาตให้จำเลยอาศัยต่อไปก่อน.
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง ให้ยกฟ้อง. ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์โดยวินิจฉัยว่า ที่วัดอยู่ในความดูแลของกระทรวงธรรมการตาม พ.ร.บ.ปกครองคณะสงฆ์ ม.๗ และ ๔๕ กระทรวงธรรมการจึงมอบอำนาจให้โจทก์ฟ้องจำเลยได้ ตาม ม.๑๗ ให้อำนาจแก่เจ้าอาวาศที่จะไม่ให้ใครเข้าไปอยู่ในวัดได้ ซึ่งมีอำนาจฟ้องขับไล่ได้ แต่การอนุญาตให้ผู้อื่นเช่าปลูกนั้นไม่มีกฎหมายให้อำนาจ ฉะนั้นจำเลยจึงยกอำนาจของเจ้าอาวาศขึ้นต่อสู้โจทก์ไม่ได้ ให้ยกฟ้อง
