คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า เดิมนายกลับโดยความยินยอมของนางคล้ายมารดาได้เอาที่ดินของนางคล้ายเป็นประกันเงินกู้จากนายลับเป็นเงิน ๘๕ บาท ครั้นต่อมานายลับ,นางคล้างไปขอไถ่ นายลับไม่ให้ไถ่ เรื่องถึงอำเภอ นายอำเภอเปรียบเทียบ ในที่ตกลงยอมกันตามคำเปรียบเทียบของอำเภอ คือนางคล้ายยอมให้เงิน ๘๕ บาทและนายลับยอมคืนนาให้ ครั้นหถึงวันนัดชำระเงิน นายลับกลับปฏิเสธ นางคล้ายจึงฟ้องขอให้คืนนาซึ่งนายลับกลับปฏิเสธต่อสู้ว่า ไม่ได้ตกลงยอมความด้วย และกลับฟ้องว่า นาพิพาทเป็นของนายลับแล้ว นายกลับบุกรุกขอให้ห้าม.
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้บังคับคดีไปตามที่ยอมกันไว้ที่+ั้นอำเภอ. นายลับฎีกาเป็นปัญหาข้อกฏหมายหลายประการ.
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า การที่นายลับลงลายมือชื่อในบันทึกยอมความคำเปรียบเทียบของนายอำเภอนั้น จะเถียงว่าเป็นการลงลายมือชื่อตามระเบียบการแห่งการเปรียบเทียบไม่ได้ เพราะข้อความในบันทึกนั้นมีชัดแจ้ง และนายอำเภอได้อ่านข้อความให้ฟังก่อนลงลายมือชื่อ บันทึกนี้จึงเป็นสัญญาปรา+ีประนอมยอมความ มีผลบังคับได้ ข้อที่นายลับค้านว่า สัญญาปราณีประนอมนี้ใช้ไม่ได้ เพราะไม่มีต้นฉะบับส่งต่อศาลนั้นฟังไม่ขึ้น เพราะนางคล้ายได้อ้างต้นฉะบับจากอำเภอ แต่ทางอำเภอไม่สามารถส่งได้ เพราะได้บันทึกไว้ในสารบบความแพ่งของอำเภอซึ่งยากแก่การนำส่ง จึงได้คัดสำเนาส่งมาโดยมีกรมการอำเภอรับรองถูกต้อง และนายอำเภอก็ได้มาเบิกความรับรองอีกชั้นหนึ่ง จึงรับฟังสำเนานี้ได้ตาม
ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา ๙๓(๒) และข้อที่นายลับค้านว่า ไม่มีพะยานลงชื่อรับรองโดยครบถ้วนนนั้น ก็เห็นว่าเป็นเอกสารที่ทำต่อหน้าพนักงานเจ้าหน้าที่ ไม่ต้องมีพะยานลงชื่อรับรองก็ใช้ได้ ตามพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฏหมายแพ่งและพาณิชย์ พุทธศักราช ๒๔๗๗ (ฉะบับที่ ๓) มาตรา ๓ จึงพร้อมกันพิพากษายื+ตามศาลอุทธรณ์.
