คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้จ้างโจทก์เข้าทำงานเป็นพนักงานธนาคารออมสิน ครั้งสุดท้ายโจทก์มีตำแหน่งเป็นพนักงานบริการ (รับใช้)สาขาชัยนาท ครั้นวันที่ 15 มีนาคม 2528 จำเลยได้เลิกจ้างโจทก์เนื่องจากโจทก์ประพฤติตนไม่เหมาะสมกับตำแหน่งหน้าที่ซึ่งเป็นกรณีไม่ถึงขั้นร้ายแรง โจทก์มีสิทธิได้รับค่าชดเชย แต่จำเลยไม่จ่ายค่าชดเชยให้แก่โจทก์ ขอให้บังคับให้จำเลยจ่ายค่าชดเชยเป็นเงิน45,660 บาท ให้แก่โจทก์พร้อมด้วยดอกเบี้ยตามกฎหมายนับแต่วันผิดนัดจนกว่าจะชำระเสร็จ
จำเลยให้การว่า จำเลยเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากโจทก์ประพฤติตนไม่เหมาะสมกับตำแหน่งหน้าที่การงาน โดยดื่มสุราในเวลาปฏิบัติงานใช้ถ้อยคำรุนแรงไม่สมควรต่อผู้จัดการสาขาซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาและต่อเพื่อนพนักงาน ทะเลาะวิวาทกับผู้จัดการสาขาซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชาโดยใช้ถ้อยคำไม่สุภาพและก้าวร้าวหยาบคายอย่างรุนแรง จนถูกฟ้องเป็นคดีอาญาต่อศาลจังหวัดชัยนาท ศาลพิพากษาลงโทษปรับเป็นเงิน 300 บาท อันเป็นการจงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย และเป็นการฝ่าฝืนข้อบังคับหรือระเบียบเกี่ยวกับการทำงานและจำเลยได้ตักเตือนเป็นหนังสือแล้ว จำเลยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่องการคุ้มครองแรงงาน ลงวันที่16 เมษายน 2515 ข้อ 47(2)(3) และไม่ต้องรับผิดในเรื่องดอกเบี้ยขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยชำระเงินจำนวน 45,660 บาทแก่โจทก์ พร้อมด้วยดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งต่อปีนับแต่วันเลิกจ้าง คือวันที่ 15 มีนาคม 2528 จนกว่าจะชำระเสร็จ
จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า "
จำเลยอุทธรณ์ว่าโจทก์ดื่มสุรามึนเมาใช้ถ้อยคำไม่สุภาพ และก้าวร้าวต่อผู้จัดการสาขาซึ่งเป็นผู้บังคับบัญชา เป็นการกระทำการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลย และเป็นการจงใจทำให้จำเลยได้รับความเสียหาย และจำเลยได้ตักเตือนโจทก์เป็นหนังสือมาแล้ว 2 ครั้งครั้งแรกเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม 2520 ตามเอกสารหมาย ล.1 (แผ่นที่ 2)ครั้งที่สองเมื่อวันที่ 23 กรกฎาคม 2526 ตามเอกสารหมาย ล.1(แผ่นที่ 3-4) ซึ่งการตักเตือนเป็นหนังสือนี้ตามกฎหมายมิได้กำหนดว่าต้องมีระยะเวลาเท่าใด จึงต้องถือว่ายังคงมีผลใช้ได้ตราบเท่าที่โจทก์ยังเป็นลูกจ้างของจำเลยอยู่ จำเลยจึงเลิกจ้างโจทก์ได้โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
พิเคราะห์แล้วเห็นว่า การที่จำเลยเลิกจ้างโจทก์เนื่องจากโจทก์กระทำการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลยและจำเลยได้ตักเตือนโจทก์เป็นหนังสือมาแล้วนั้นปรากฏว่า ที่จำเลยมีคำตักเตือนโจทก์ครั้งแรกตามเอกสารหมาย ล.1(แผ่นที่ 2) เป็นการตักเตือนโจทก์ในการปฏิบัติงานเพื่อป้องกันมิให้ทรัพย์สินของพนักงานที่เก็บไว้ในสำนักงานสูญหาย มิใช่เป็นการตักเตือนเกี่ยวกับความผิดครั้งหลังที่จำเลยถือเป็นเหตุเลิกจ้างโจทก์จึงเป็นความผิดคนละเหตุกัน กรณีไม่ต้องด้วยข้อยกเว้นตามประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ข้อ 47(3)ซึ่งจะทำให้จำเลยมีสิทธิเลิกจ้างโจทก์โดยไม่ต้องจ่ายค่าชดเชยสำหรับคำตักเตือนโจทก์ครั้งที่สองตามเอกสารหมาย
ล.1 (แผ่นที่ 3-4)นั้น แม้จะเป็นการตักเตือนในเหตุเดียวกับการกระทำผิดในครั้งหลังที่จำเลยถือเป็นเหตุเลิกจ้าง แต่ได้ความว่า โจทก์กระทำการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงาน เมื่อวันที่ 19 ตุลาคม 2527ซึ่งเป็นระยะเวลาหลังจากที่จำเลยมีหนังสือตักเตือนโจทก์ตามเอกสารหมาย ล.1 (แผ่นที่ 3-4) 1 ปี 2 เดือน 27 วัน เมื่อพิจารณาถึงเหตุที่จำเลยกระทำการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลย ตำแหน่งหน้าที่ของโจทก์และระยะเวลาของคำตักเตือนเป็นหนังสือแล้ว เห็นว่า คำตักเตือนนั้นมีอายุเนิ่นนานเกินควรที่จะนำมาเป็นข้อพิจารณาสำหรับการเลิกจ้างในการฝ่าฝืนระเบียบข้อบังคับครั้งหลัง ดังนั้น เมื่อจำเลยเลิกจ้างโจทก์จึงต้องจ่ายค่าชดเชยให้โจทก์"
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
