คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องให้จำเลยชำระต้นเงินและดอกเบี้ยตามหนังสือสัญญากู้ จำเลยต่อสู้ว่า ทำสัญญากู้โจทก์ไว้จริง แต่ไม่ได้รับเงินทั้งนี้เนื่องจากโจทก์จำเลยตกลงกันโดยโจทก์ออกเงินซื้อเป็ดนางจำนวน ๖๐๐ ตัวให้จำเลยเลี้ยง ผลประโขน์ที่ได้แบ่งกันคนละครึ่ง คิดค่าเป็ดเป็นเงิน ๒,๕๐๐ บาท และป้องกันมิให้จำเลยโกงโจทก์ โจทก์จึงได้ให้จำเลยทำสัญญากู้เงินรายนี้ไว้เป็นหลักฐาน ต่อมาโจทก์เอาเป็ดรายนี้ไปขายผู้อื่นเสีย ๓๐๐ ตัว เป็นที่เหลือโจทก์ตกลงให้เป็นส่วนของจำเลย โดยให้จำเลยนำเงินมาให้โจทก์ ๑,๑๕๐ บาทจำเลยตกลง และได้ชำระเงินให้โจทก์เป็นเงิน ๑,๑๐๕ บาท แต่ไม่มีหลักฐาน ส่วนเงินที่เหลือโจทก์ให้ไม่เอาอีก สัญญากู้โจทก์ว่าได้ทำลายแล้ว ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงตามที่จำเลยต่อสู้ จึงพิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า เอกสารสัญญากู้มีข้อความว่า "ข้าพเจ้าได้กู้เงินของท่านไปจำนวน ๒,๕๐๐ บาท และได้รับเงินไปเสร็จแล้ว แต่ในวันทำสัญญานี้" เช่นนี้การที่จำเลยนำสืบเถียงว่าไม่ได้รับเงิน ก็เท่ากับเป็นการนำสืบแก้ไข ต้องห้าม ตาม ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา ๙๔ วรรคต้น(ข) และตามคำให้การของจำเลย ก็เป็นที่เห็นได้ว่า จำเลยยอมตนเข้าผูกพันตามสัญญากู้โดยสมัครใจ เนื่องจากมีมูลหนี้ต่อกันมาก่อนแล้ว จึงมาตกลงทำสัญญากู้เงินนี้ หาใช่เกิดจาการแสดงเจตนาลวงหรือสำคัญผิดหรือเหตุอื่นใดอันจะเป็นผลให้สัญญาหรือหนี้ไม่สมบูรณ์ประการใดไม่ เมื่อฟังว่า สัญญากู้รายนี้สมบูรณ์แล้วตาม ป.ม.แพ่งฯมาตรา ๖๕๓ จะนำสืบถึงการใช้เงินได้ก็เมื่อมีหลักฐานเป็นหนังสือ ลงลายมือชื่อผู้ให้ยืมมาแสดง หรือมีการเวนคืนเอกสารหรือแทงเพิกถอนลงในเอกสารนั้นแล้ว แต่คดีนี้ไม่ปรากฏเช่นนั้น ตามคำให้การจำเลยก็ว่า การชำระหนี้ไม่ได้ทำหลักฐานกันแต่อย่างใด จึงรับฟังไม่ได้
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับ ให้จำลเยใช้ต้นเงินและดอกเบี้ยให้โจทก์
