คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อระหว่างวันที่ 5-6 พฤษภาคม 2491 (ตรงกับวันแรม 12 ค่ำ เดือน 5) เวลากลางคืน จำเลยได้ใช้ไม้ทำร้ายร่างกายนายนุ้ยบาดเจ็บ ขอให้ลงโทษ จำเลยปฏิเสธ ศาลชั้นต้นสืบพยานโจทก์ที่ระบุอ้างไว้เดิมหมด แล้วสั่งงดพยานโจทก์ที่ขออ้างเพิ่มเติม และพยานจำเลยเสีย และเห็นว่าข้อเท็จจริงที่ได้ความต่างกับฟ้อง พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาและพิพากษาใหม่จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์สืบพยานไป 4 ปากแล้ว โจทก์แถลงขออ้างพนักงานสอบสวนอีกปากหนึ่ง เพราะนายนุ้ย นางนุ้ยประจักษ์พยานโจทก์เบิกความว่า วันเกิดเหตุ คือคืนวันแรม 13-14 ค่ำ เดือน 5 ซึ่งต่างกับฟ้องและคำให้การพยานชั้นสอบสวน โจทก์ส่งคำให้การชั้นสอบสวนของนายนุ้ยเป็นพยาน นายนุ้ยรับว่าได้ให้การชั้นสอบสวนถึงวันถูกทำร้ายไว้ด้วย ตามคำให้การชั้นสอบสวนว่า เกิดเหตุระหว่างคืนวันที่ 5-6 พฤษภาคม 2491
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า การที่พยานให้การชั้นศาลกับสอบสวน เป็นคนละอย่างต่างกัน เช่นนี้ คดีไม่มีหลักฐานคำพยานแน่ชัดว่าข้างไหนผิดแล้ว จะฟังว่าคำให้การชั้นศาลผิดนั้นไม่ถนัดศาลชั้นต้นงดสืบพยานโจทก์ จำเลยชอบแล้ว เพราะจะสืบไป ก็ไม่มีประโยชน์อะไรพิพากษากลับศาลอุทธรณ์ ให้ยกฟ้องโจทก์
