คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์จำเลยทำสัญญาซื้อขายเรือนฝากระดานกันเองโดยมีข้อสัญญาว่าโจทก์ยอมให้จำเลยซื้อคืนภายใน ๒ เดืนอ ถ้าจำเลยไม่ซื้อคืนโจทก์จะรื้อเอาเรือนไป ครบกำหนดจำเลยไม่ซื้อคืนโจทก์จึงฟ้องของให้ขับไล่เพื่อโจทก์จะรื้อเรือนไป
จำเลยให้การว่าความจริงเป็นเรื่องกู้เงินเอาเรือนเป็นประกัน ศาลชั้นต้นงดสืบพยาน แล้ววินิจฉัยว่าสัญญารายนี้เป็นโมฆะตาม ป.พ.พ.มาตรา ๔๕๖ พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกาว่าไม่ใช่สัญญาซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ อ้างฎีกาที่ ๙๒๓/๒๔๘๕
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าฎีกาที่โจทก์อ้างนั้นได้อ้างถึงฎีกาที่ ๑๖๙/๒๔๗๘ ซึ่งเป็นการซื้อขายเพื่อรื้อถอนและได้รื้อไปแล้ว จึงเป็นการซื้อขายไม้ส่วนสัญญาคดีนี้เป็นสัญญาขายฝากเรือน ซึ่งเรือนจะต้องคงสภาพเป็นอสังหาริมทรัพย์อยู่จนกว่าจำเลยจะไม่ซื้อคืน และโจทก์รื้อเอาไป ฉะนั้นจึงเป็นสัญญาขายฝากอสังหาริมทรัพย์ เมื่อมิได้จดทะเบียนจึงเป็นโมฆะ
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
