คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ร่วมกันมีเฮโรอีนไฮโรคลอไรด์ซึ่งเป็นเกลือของเฮโรอีนไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่าย แล้วจำเลยที่ ๑ บังอาจทำให้เสียหาย ทำลายเฮโรอีนที่กล่าวอันเป็นพยานหลักฐานในการกระทำความผิด เพื่อจะช่วยผู้อื่นมิให้ต้องรับโทษ เหตุเกิดที่ตำบลบางพึ่ง อำเภอพระประแดง จังหวัดสมุทรปราการ ขอให้ลงโทษจำเลยตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. ๒๔๖๕ มาตรา ๔ ทวิ, ๒๐ ทวิ ฯลฯ ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๘๓, ๑๘๔ จำเลยที่ ๑ ให้การปฏิเสธ จำเลยที่ ๒ ให้การรับสารภาพ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้อง จำเลยที่ ๑ อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้ยกฟ้องจำเลยที่ ๑ ข้อหาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๘๔
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาให้ลงโทษจำเลยที่ ๑ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๘๔ ข้อเท็จจริงได้ความว่า เจ้าหน้าที่ตำรวจได้ไปที่บ้านจำเลยทั้งสองเพื่อตรวจค้นจับกุมในข้อหากระทำความผิดต่อพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พบจำเลยทั้งสองซึ่งเป็นสามีภรรยากันโดยไม่ชอบด้วยกฎหมาย จำเลยที่ ๒ ส่งห่อพลาสติคมีเฮโรอีนอยู่ข้างใน ๓๙ ห่อเล็กให้แก่จำเลยที่ ๑ และจำเลยที่ ๑ ได้โยนห่อเฮโรอีนนั้นออกไปทางหน้าต่างตกลงไปที่พื้นดินซึ่งมีน้ำท่วม เจ้าหน้าที่ตำรวจเก็บห่อเฮโรอีนนั้นไว้ได้ มีปัญหาว่า จำเลยที่ ๑ มีความผิดฐานทำให้เสียหาย ทำลายพยานหลักฐานในการกระทำความผิด เพื่อจะช่วยผู้อื่นมิให้ต้องรับโทษหรือไม่
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยทั้งสองร่วมกันมีเฮโรอีนของกลางจำนวน ๓๙ ห่อไว้ในความครอบครองเพื่อจำหน่าย การที่จำเลยที่ ๑ รับห่อเฮโรอีนจากจำเลยที่ ๒ แล้วโยนทิ้งในทันทีเช่นนั้น เห็นได้ว่าจำเลยที่ ๑ กระทำไป เพื่อมิให้เจ้าหน้าที่ตำรวจยึดหลักฐานเกี่ยวความผิดได้ที่ตนเป็นการกระทำด้วยเจตนาเพื่อช่วยตนเอง ถึงแม้จำเลยที่ ๒ อาจจะได้รับประโยชน์จากการกระทำของจำเลยที่ ๑ ด้วย จำเลยที่ ๑ ก็ไม่มีความผิด
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
