คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๒๙ พ.ย.๒๔๙๘ เวลากลางวัน จำเลยกับพวกที่หลบหนีได้บังอาจสมคบกันใช้ปืนยิงนายคำตา ๑ นัด ถูกที่มือและศีรษะเป็นบาดแผลถึงบาดเจ็บ โจทก์ขอให้ลงโทษจำเลยฐานพยายามฆ่า จำเลยปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยผิดตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา ๒๔๙,๖๐,๖๓ จำคุก ๑๐ ปี
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์โดยวินิจฉัยว่าการที่จำเลยควักปืนออกมาถือและหันมาทางนายคำตาไม่ปรากฎอากับกิริยาว่าจำเลยเจตนาจะยิงผู้ใด จำเลยอาจชักปืนถือไว้เพื่อขู่และป้องกันในการที่พวกนายคำตาถือไม้คนละอันจะทำร้ายจำเลยก็ได้ นายคำตากระโดดเข้ากอดจำเลยขณะจำเลยจะหันหน้ามาทางนายคำตา ๆ ผลักปืนที่จำเลยถือ ปืนก็ลั่นขึ้น ๑ นัดโดยไม่ได้ความว่า ปืนลั่นขึ้นเพราะเหตุใด ปืนอาจลั่นขึ้นเองโดยไม่ใช่การกระทำของจำเลยก็ได้ จึงให้ยกฟ้อง
