คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยลักสังกะสีลูกฟูกอันเป็นมฤดกของนายวิกเตอร์ยังผู้ตายซึ่งนางเลี๊ยะยังภริยาเป็นผู้มีส่วนได้รับมฤดก ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๓ ศาลจังหวัดเชื่อว่าจำเลยลักทรัพย์รายนี้จริง แต่ฟังว่านางเลี๊ยะยังมิใช่ภริยาผู้ตายเป็นเพียงนางนำเรอหรือลูกจ้าง ไม่ได้เป็นเจ้าทุกข์ในคดีไม่มีอำนาจร้องทุกข์ให้เจ้าพนักงานสอบสวนฟ้องร้องได้ แม้จำเลยจะลักสังกะสีไปจริงก็ ลงโทษจำเลยไม่ได้เพราะไม่ตรงกับฟ้อง จึงพิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์เห็นพ้องกับศาลชั้นต้นในข้อจำเลยลักทรัพย์ แต่ข้อที่ว่านางเสี๊ยะยังเป็นเพียงนางบำเรอ อัยยการก็ยังมีอำนาจที่จะฟ้องได้ โดยไม่ต้องอาศัยอำนาจของเจ้าทุกข์หรือผู้เสียหายข้อเท็จจริงในคดีนี้ก็ไม่ต่างกับฟ้องเพราะสาระสำคัญของฟ้องก็คือหาว่า จำเลยลักทรัพย์ในกองมฤดกของนายวิกเตอร์ยังซึ่งนางเลี๊ยะยังมีส่วนได้อยู่ด้วย จึงพิพากษากลับศาลชั้นต้น ลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๓
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ไม่มีบท กฎหมายใดที่บังคับว่าความอาญาที่ใช่ความผิดต่อส่วนตัวต้องมีผู้เสียหายร้องทุกข์จึงจะทำการสอบสวนได้ ฉะนั้นการสอบสวนนี้จึงใช้ได้ และข้อเท็จจริงในคดีนี้ก็ไม่ต่างกับฟ้องแต่อย่างใด โจทก์สืบสมว่าเป็นมฤดกของนายวิกเตอร์ยัง
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
