คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยปราถนาจะขนสุรา ๕๗ ลิตร ๔๐ เซนติลิตร จากตำบลพระโขนง อำเภอพระโขนง จะไปสู่ตำบลประเวศ อำเภอเดียวกัน ได้บังอาจขนสุรานั้นไปโดยไม่มีใบขนของเจ้าพนักงานให้ขนได้ จึงขอให้ลงโทษ จำเลยปฏิเสธ โจทก์แถลงว่า ตำบลที่ฟ้อง คือตำบลตาม พ.ร.บ.ปกครองท้องที่ ตำบลนายอากรจะมีอย่างไร โจทก์ไม่ทราบ ศาลชั้นต้นงดสืบพยาน พิพากษายกฟ้องโดยอ้างว่า ตำบลตามมาตรา ๑๑ มุ่งหมายถึงตำบลที่ตั้งนายอากรแขวงเหนือไปยังตำบลที่ตั้งนายอากรแขวงอื่น ตามนัยฎีกาที่ ๑๐๘๗/๒๔๘๑ ,๔๕๔/๒๔๘๕ จึงพิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า ปัญหาข้อนี้ ศาลฎีกาได้เคยพิพากษาไว้เป็นแบบอย่างในฎีกาที่ ๗๔๘/๒๔๙๑ ไว้แล้วว่า พ.ร.บ.ภาษีชั้นใน พ.ศ. ๒๔๕๗ ไม่ได้บัญญํติแก้ไขเปลี่ยนแปลงเขตตำบลสำหรับขนย้ายน้ำสุรา ต่อมาภายหลังที่โจทก์กล่าวมาจำเลยเรื่องนี้แล้ว ได้มี พ.ร.บ.สุรา พ.ศ. ๒๔๙๓ มาตรา ๑๔-๑๕ บัญญัติการขนย้ายน้ำสุราไว้ว่า ต้องปฏิบัติอย่างไรโดยชัดแจ้ง จึงเห็นได้ว่าขณะจำเลยทำการขนย้ายสุราในคดีนี้ ยังไม่มีกฎหมายบัญญัติถึงวิธีการขนย้ายน้ำสุราดังเช่นจำเลยกระทำว่าเป็นผิด ฉะนั้นการย้ายน้ำสุราของจำเลยในคดีนี้ซึ่งก่อน พ.ร.บ.สุรา ๒๔๙๓ จึงไม่เป็นผิด
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
