คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม ก.ม.อาญา ม. ๒๕๖ ปรากฎว่า โจทก์ได้เคยฟ้องจำเลยในความนี้ มาครั้งหนึ่ง แต่ศาลพิพากษายกฟ้อง คดีถึงที่สุดแล้ว
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ในคดีก่อน
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง โดยอ้างเหตุว่า ฟ้องของโจทก์ไม่ระบุเวลา เป็นฟ้องไม่ถูก ต้องตาม ป.ม.วิ. อาญา ม.๑๕๘(๕) มิได้ยกฟ้องโดยเห็นว่ากรณีย์ ไม่เป็นความผิดจึงพิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาแล้วพิพากษาใหม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกา เห็นว่า ศาลชั้นต้นได้พิพากษายกฟ้องคดีก่อนโดยวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยที่โจทก์กล่าวอ้างมาในฟ้องนั้น ไม่ปรากฎแน่ชัดว่าจำเลยได้กระทำผิดในเวลาใด ซึ่งจะลงโทษจำเลยสำหรับความผิดที่ขอให้ลงโทษนั้นไม่ได้ ดังนี้ ถือได้ว่าศาลได้พิพากษาคดีถึงที่สุดในความผิดซึ่งได้ฟ้องแล้ว สิทธินำคดีมาฟ้องของโจทก์ใน คดีนี้ย่อมต้องระงับไป
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์.
