คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๒ และสั่งให้จำเลยคืนนาฬิกาหรือใช้ราคาแก่เจ้าทรัพย์
จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกันให้ยกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา คดีนี้ ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลชั้นต้นฟังมาว่า นาฬิกาข้อมือแบบหญิงยี่ห้อมิโดเรือนทอง ๑ เรือนของนางเวินผู้เสียหายตกหายเมื่อวันที่ ๑๙ พฤศจิกายน ๒๕๐๒ โดยนางเงินไม่ทราบว่าตกหาย ณ ที่ใด ในวันเดียวกันนั้นเอง เด็กหญิงเอี้ยงบุตรจำเลยเก็บนาฬิกาดังกล่าวได้แล้วนำไปมอบแก่จำเลยซึ่งเป็นมารดาเก็บไว้ วันรุ่งขึ้นนางเวินทราบ จึงไปขอนาฬิกาคืนจากจำเลย จำเลยได้เอานาฬิกา ซึ่งมิใช่ของนางเวินมาให้ดูและยืนยันว่าเป็นนาฬิกาที่เด็กหญิงเอี้ยงเก็บได้ ไม่ยอมคืนนาฬิกาของนางเวินให้ ศาลฎีกาได้ประชุมปรึกษาในที่ประชุมใหญ่แล้วเห็นว่า พฤติการณ์ที่เด็กหญิงเอี้ยงบุตรจำเลยเก็บนาฬิกา-ที่นางเวินทำตกนำไปให้จำเลยเก็บไว้เท่าที่ปรากฎในคดีนี้ดังที่ศาลล่างทั้งสองฟังมานั้น
ยังไม่พอแสดงว่าเด็กหญิงเอี้ยงทำผิดกฎหมายอย่างใดเลย การที่จำเลยรับนาฬิกาของนางเวินจากเด็กหญิงเอี้ยงครอบครองไว้ จึงถือได้ว่าจำเลยครอบครองทรัพย์ของผู้อื่น คือ ของนางเวินไว้ตามความหมายในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๒ แล้วจำเลยได้เบียดบังเอานาฬากานั้นเป็นของตนเสียโดยทุจริต ไม่ยอมคืนนาฬิกาแก่นางเวิน การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานยักยอกทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๕๒ วรรคต้น
ผลคำพิพากษา
พิพากษากลับให้ลงโทษจำเลย.
