คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงได้ความว่าโจทก์ได้สั่งของตรงจากห้างไวส์เลสในประเทศเยอรมันนี โจทก์ให้ห้างส่งของผ่านทางธนาคารจำเลยห้างได้ส่งของมาทางไปรษณีย์ถึงจำเลยพร้อมกันนั้นได้ส่งตั๋วแลกเงินใบอินวอยส์มายัง จำเลยด้วย ในตั๋วแลกเงินมีคำว่า ดี / พี ซึ่งหมายความว่ามอบเอกสารให้เมื่อชำระเงิน เมื่อโจทก์ชำระเงินให้ จำเลย ๆ ก็มอบใบอินวอยส์ จึงไม่ยอมรับและขอเงินคืนจากจำเลย ๆ ไม่ยอมคืนให้โจทก์จึงมาฟ้องว่าจำเลยต้องรับผิดต่อ โจทก์ในฐานะส่วนตัวและตัวแทนของตัวการที่อยู่นอกอาณาจักร์ ขอให้จำเลยใช้เงิน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแขวงพระนครใต้วินิจฉัยว่าคดีไม่พอให้ถือว่าจำเลยเป็นตัวแทนห้างไวสเลสและโจทก์เรียกเงินคืนไม่ได้ ตามหลักตั๋วเงินใน ประมวลแพ่ง ฯ มาตรา ๙๑๖ และคดีไม่เข้าลักษณลาภมิควรได้ จึงพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าจำเลยมีหน้าที่ เพียงส่งมอบเอาสารไม่มีหน้าที่ส่งมอบของการที่ห้างไวสเลสส่งของมาผิดไม่เกี่ยวกับจำเลยในฐานะตัวแทนเพียงส่งมอบของจำเลยจึงไม่ต้องรับผิด และเมื่อจำเลยได้ปฏิบัติหน้าที่ต่อ โจทก์ครบถ้วนแล้วก็เรียกไม่ได้ว่ารับเงินมาโดยปราศจากมูลอันจะอ้างกฎหมายได้
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลล่าง
