คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยวิวาททำร้ายร่างกายซึ่งกันและกัน นายนิตย์มีบาดเจ๊บสาหัสประกอบด้วยทุกข์เวทนากล้าเกิน ๒๐ วัน นายเสมมีบาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตาม มาตรา ๒๕๔,๒๕๖ จำเลยทั้ง ๒ ให้การรับสารภาพตามฟ้อง ศาลชั้นต้นลงโทษนายนิตย์ตามมาตรา ๒๕๔ นายเสมตามมาตรา ๒๕๖ นายเสมอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าบาดแผลของนายนิตย์จะมีอาการเกิน ๒๐ วันหรือไม่ เป็นเหตุการณ์ภายหน้า คำรับเกินความจริง ไม่ควรรับฟัง จึงพิพากษาแก้ให้ลงโทษนายเสมตามมาตรา ๒๕๔
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีชะนิดนี้ตามวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๗๖ ศาลไม่จำต้องฟังคำรับของจำเลยเป็นยุตติเสมอไป คดีนี้ในเวลาที่จำเลยให้การนายนิตย์รักษาตัวได้ ๕ วันเท่านั้น ซึ่งอาการสาหัสยังไม่เห็นผล ในใบบันทึกของแพทย์เห็นว่ารักษาประมาณ ๒๕ วัน หาย ก็ได้ยืนยันว่าถึงทุพพลภาพทุกขเวทนากล้าและไม่สามารถประกอบการเลี้ยงชีพได้ตามปกติเกิน ๒๐ วัน คดีนี้โจทก์แถลงว่าไม่ติดใจ สืบพะยานจึงไม่ต้องย้อนสำนวนไม่ให้โจทก์สืบพะยาน
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
